Seyrek dokulu gevşek yapı

featured

Yavuz Alogan yazdı

Bisiklet sürerken Devlet teorisi üzerine düşünce geliştirmeye devam ediyorum. Geçen gün dik ve uzun bir yokuşta pedal basarken, mevcut Devlet’in aslında seyrek dokunmuş gevşek bir yapı olduğunu fark ettim. Daha önce de Devlet’i çeşitli binalarda oturan adamların oluşturduğunu düşünmüştüm. Bu sefer onu her yere çöken sis benzeri bir örtü gibi görmek doğrusu hoşuma gitti.

Devlet örtüsünü ele geçirebilir, ona sahip olabilirsiniz; kendi boyalarınızı kullanarak rengini değiştirebilir, insanları ve nesneleriyle birlikte her şeyi kaplayacak şekilde onu ülkenin üzerine serebilirsiniz.

Fakat eğer doku seyrek, yapı gevşekse, örtünün zamanla sökülmesi, altındaki muazzam menfaat çatışmalarının, mikro iktidar uğruna verilen mevki makam savaşlarının açılan deliklerden görünmesi ve tekil partinin kurduğu devlet iktidarının meşruiyetini evreler hâlinde ya da hızla kaybetmesi mümkündür. Tek bir ilmeğin kopmasına bakar… Bir ilmek koptuğunda, bir düğüm çözüldüğünde, diğerlerinin de onu takip etmesi, giderek bir zincirleme reaksiyonun oluşması beklenmelidir.

Mesela emniyet müdürü İçişleri Bakanının suç örgütlerine bilgi sızdırdığını söylüyor; yargıç, seçimle göreve gelen belediye başkanını yasaklı hâle getirmesi için kendisine talimat verildiğini anlatıyor; ana muhalefet partisinin başkanı dünyanın bütün uyuşturucu baronlarının ülkede fink attığını, onların parasıyla bütçe açığının kapatıldığını örnekler vererek anlatıyorsa, sökülme başlamış demektir. Bu durumda, örtünün bir incir yaprağı kadar bile ayıpları örtemediğini, işlevini kaybetmeye başladığını rahatlıkla söyleyebiliriz. Parti devleti kendi yolsuzluğunu denetleyemiyor, gizli kalması gereken işlerinin açığa çıkmasını önleyemiyor. İç denetim mekanizmasını kuramamış; kendi güvenliğini bile sağlayamıyor, sırlarını saklayamıyor.

Aslında bu doku seyrekliğinin, sökülmenin sebebi, tutkal olarak kullanılan ideolojinin devletin kurumlarını ve yöneticilerini birbirine ve bütün halkı devlete yapıştırmakta yetersiz kalmasıdır.  Yakın zamanda yaşanan bütün örnekler (Mısır, Tunus, Fas, Cezayir vs) bir ideoloji olarak siyasî İslâm’ın sık dokulu, sağlam yapılı bir devlet kurmaya uygun olmadığını gösterdi. İdeolojinin kendisi, Devlet iktidarına sahip olan kişiye -hâşâ huzurdan- Allah’ın yeryüzündeki gölgesi gibi tapılmasını gerektiriyor. Bu olmayınca, geriye sadece boş bir şişinme, işini yürütenlerin sessiz kurnazlığı ve geniş kitlelerin homurdanması kalıyor.

Kendi içinden 400 ayrı kol çıkararak hayatın her alanında faaliyet gösteren 30 tarikat ve cemaati birleştiremeyen bir ideoloji monolitik bir devletin çimentosunu nasıl karacak? İran’da tek bir mezhebin temsilcisi olan mollalar  aşırı şiddet kullanarak hilafet makamı benzeri velayet-i fakih kurumuyla monolitik bir devlet kurmayı başardılar. Fakat orada bile Devlet’in sık dokulu sağlam örtüsü kısa geldi; öfkeli kitleler sokakta imamın sarığını kapıp yere çalmaya başladılar.

Türkiye’de ilginç  ve değişik olan Saray’ın esnekliği, inisiyatifi asla elden bırakmayarak somut koşullara uyum sağlama ve gündemi belirleme yeteneğidir. Yukarıda kristal vazo gibi duruyor. Düştüğü anda bin parçaya bölüneceği için iktidarda kalmaya mecbur.   Medyanın neredeyse tamamına, bütün devlet kurumlarına, kısmen devletin baskı aygıtlarına da hâkim olmasına rağmen, iktidarda bile takıyye yapacak kadar dikkatli, temkinli davranıyor.  Özellikle seçim dönemlerinde insanları kandırmak ya da kararsız bırakmak için tavır değiştiriyor, farklı kılıklara bürünebiliyor. Reis’in ağzının içine bakıyoruz, Atatürk’ü anacak mı diye… Nitekim anıyor, 10 Kasım’da Anıtkabir’e gidiyor.  Seçmeni tavlamak için gereken neyse onu yapıyor; taraftarlarına gaz veriyor, para dağıtıyor, taraftar olmayanların nabzına göre şerbet hazırlıyor.

Mesela Kuzey Kore’de böyle sorunlar yok. Resmen ateist olan Devlet, ideolojik yapısını oluşturan  “Çuçe düşüncesi” ve kişiye tapma kültü sayesinde monolitik yapısını koruyor, bütün dünyaya posta koyarak havai fişek gibi nükleer füzeler uçuruyor.  Lider’i gördüklerinde insanlar heyecandan göz yaşlarını tutamıyorlar, delirmiş gibi tezahürat yapıyorlar. Tanrı olarak Lider, şartlı refleksle yönetilen halk, toplu histeri olarak kitlesel gösteri… Devlet, sık dokunmuş sağlam yapısını bu üçlüyle koruyor.

Faşizm tarihsel olarak seküler bir ideolojidir. Siyasî İslâm’dan faşizm çıkmaz. İstikrarlı bir diktatörlük bile çıkmaz. Batılı anlamda “demokrasi”ye yatkın olmadığı gibi, özgün bir demokrasi de kuramaz; devlete hâkim olduğunda, yani egemenliği milletten alıp kendi örgütlü ruhbanıyla aracılık ettiği Tanrı’ya verdiğinde, nerede duracağı, ucu açık radikalizminin nereye varacağı belli olmaz. Günümüzdeki ılımlı örneği Müslüman Kardeşler, radikal örneği ise El-Kaide’dir. Birincisi hiçbir ülkede iktidarı elde tutamadı, ikincisi ise emperyalizmin taşeronu olarak askere alındı. Emperyalist ülkeler  “ılımlı İslâm”la orayı burayı çevreleme taktiğinden de vazgeçtiler zaten.

Bizdeki sorun, dışarıdan yönetilen siyasî partilerin Aydınlanma Devrimi’nin ilkelerine sahip çıkmamasından, asker sivil bürokrasinin gericiliğe teslim olmasından ibarettir. İki kelimeyle kısaltmak gerekirse, rehavet (gevşeklik/uyuşukluk) ve korkaklıktır. Birincisinin sebebi sorgulamadan itaat etme alışkanlığıdır (konformizm); korkaklığın ise hiçbir sebebi yoktur. Fakat insanların kaybedecekleri şeyler azaldıkça cesaretleri artacaktır.

Neyse, uzatmayalım.

Bu seyrek dokulu gevşek yapının en yıprandığı yerlerden başlayarak sökülmekte olduğu, açılan deliklerden hiçbir medya gücünün gözlerden saklayamayacağı kadar büyük rezaletlerin sırıttığı ve sürecin sonuna gelindiği açıktır. NATO’nun ve Rusya’nın Sayın Saray’a diplomasi sahnesinde önemli roller vermesi uzatmaların biraz daha uzamasını sağlayabilir fakat nihai akıbeti önleyemez.

Ayrıca dışarıda vurulan cilânın içeride siyasî karşılığı yok.  Saray’ın “Lider siyaseti yaparak tahıl koridorunu açtım,” diye övünmesi ekmek alıp karnını doyurmakta zorlanan insanın ancak asabını bozabilir. Stoltenberg’in koşup gelerek “size minnettarım” demesi, milleti, hatta ümmeti bile sevindirmez. Savaş ve fetih gibi seçmeni etkileyecek imkânlar da çok sınırlı.

Yolsuzluk, yoksulluk ve yasakların çığırından çıkmasıyla eş zamanlı olarak liderin diktatörlük denemesinde ısrar etmesi, sonunda Saray’ı bütün kadroları ve müştemilatıyla birlikte, sandığa değilse de tarihin en derin ve karanlık çukuruna gömecektir. Sorun şu ki bunun nasıl gerçekleşeceğini ve arkasından ne geleceğini kimse bilmiyor.

Kuzey rüzgârlarının estiği şu kasvetli pazar gününde herkesi kopan ilmeklerin ve çözülen düğümlerin açtığı delikleri genişletmeye davet ediyorum.

[email protected]

 

 

Seyrek dokulu gevşek yapı

Abonelik

VeryansınTV'ye destek ol.
Reklamsız haber okumanın keyfini çıkar.

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Giriş Yap

7 Yorum

  1. 3 hafta önce

    Yaşarken zorlandığımız gerçeği ,bu kadar güzel yazıya döktüğünüz için teşekkürler,selamlar.

  2. 3 hafta önce

    Katılmıyorum. “Lider siyaseti yaparak tahıl koridorunu açtım” söylemi ve Stoltenberg’in teşekkür etmesi sandığınızdan çok fazla sayıda insanı olumlu etkilemektedir. Hayatı boyunca eziklik hissetmiş insanların bu dominant lider tavırlarından hoşlandığı bir gerçektir. Yolsuzluk ve yasaklar da belli bir kesim dışında kitleleri ilgilendirmemektedir. Hiç bir trafik kuralına uymayan, bankada doğru düzgün sıraya girme çabası göstermeyen, sürekli avanta peşinde koşan insanlar yolsuzluk haberlerine de fazla ilgi göstermezler. Unutmayın ki ülkemizdeki yapıların yüzde altmışı imar açısından problemlidir. Özellikle yasaklar ile ilgili şikayetlerin daha çok toplumun marjinal sayılan kesimleri tarafından dile getirilmesi, bu şikayetleri toplumun gözünde daha başından itibarsız hale getirmektedir. İnsanlarımız kendi özgürlüklerini talep etmek yerine efendilerini yüceltmeye eğilimlidir. Doğru tedavi için doğru teşhis gereklidir. Toplumsal sorunlarımıza teşhis koyarken insanoğlunun fıtratını ve küresel kapitalizmin insanları kimliksiz, kişiliksiz dünya vatandaşları haline dönüştürdüğü gerçeğini ihmal etmemeliyiz

    • 3 hafta önce

      Aynen katılıyorum. Turkiyenin en elit seçmeni Chp tabanı bile üç beş oy Nato+Siyasal İslamcılık +Fetö + Pkk uzantılarına boyun eğmistir. Bu da seçimde iktidar için doğal gaz bulmaktan daha iyi bir malzemedir.

    • 3 hafta önce

      Yavuz Alogan’ın birkaç gün önceyazdığı, “ters dip dalgası” başlıklı makalenin okunmasını öneririm naçizane.

      Cevapla
      • 3 hafta önce

        Sayın Yavuz Alogan’ın yazılarının genelinde devrim, iktidar, muhalefet, gericilik, laiklik gibi sabit noktalar var ve bu noktalar ile sınırlanan alanın dışına pek çıkmıyor. Bu da birikiminin tamamını analizine yansıtmasına engel oluyor. Bir de “kurucu meclis” var ama Allahtan bu sıralar ona pek değinmiyor. Benim yorumumda anlatmaya çalıştığım insan ve zihniyet modelinin ilericilikle, gericilikle, laiklikle, devrimlerle hiç bir ilgisi yok. Tamamen bu parametrelerden bağımsız. Türkiye’de sağcısı da solcusu da, Atatürkçü geçineni de İslamcısı da kaçak inşaat yapıyor ya da trafikte kuralları katlediyor. Atatürkçünün de İslamcının da elinden cep telefonu düşmüyor. Tayyip Erdoğan’a peygamber muamelesi yapan insan ile Ekrem İmamoğlu’na hüngür hüngür ağlayarak, kurtarıcı diyerek sarılan insanın psikolojik durum bakımından bir farkları olmadığını ve bu insan yapısı ile Cumhuriyete sahip çıkılamayacağını anlatmaya çalışıyorum. Adli psikiyatride olduğu gibi analiz yaparken, analize konu olan insanların psikolojik profillerini çıkartmazsak analizimiz eksik kalır. Veryansın TV’nin saygıdeğer yazarları analizleri ile bizim ufkumuzu açmaya çalışırken bizim de yorumlarımız ile onlara bir nebze olsun katkıda bulunmamız ihtimali çok kıymetlidir. Saygılar.

  3. 3 hafta önce

    Bence siyasal islamın içinin ne derece boş, hatta bir yaşam ve yönetim felsefesinin bile olmadığını gözönüne seren bir tespit yazısı. Haddizatında siyasal islam, ortadoğudaki müslüman halkaların/milletlerin kendi öz dinamiklerinden neşet etmiş bir politik anlayış bile değildir, zira siyasal islam zaten Osmanlı’nın yıkılışının kesin olduğunu gören İngiliz entelijansı tarafından, bölgeyi olabildiğince sömürebilmek için oluşturduğu ve öncelikle arap ülkelerine, kendi seçtiği şeyh, emir vb. ünvanlar vererek totaliter bir yönetim biçimi olarak dayattığı bir saçmalıktır!
    Yazar, farkını yine gösterdi!

  4. 3 hafta önce

    “Yolsuzluk, yoksulluk ve yasakların çığırından çıkmasıyla eş zamanlı olarak liderin diktatörlük denemesinde ısrar etmesi, sonunda Saray’ı bütün kadroları ve müştemilatıyla birlikte, sandığa değilse de tarihin en derin ve karanlık çukuruna gömecektir. Sorun şu ki bunun nasıl gerçekleşeceğini ve arkasından ne geleceğini kimse bilmiyor.”

    Yazının kilit sorusu budur ve ülkenin geleceği konusunda en önemli cevap olacaktır.

Giriş Yap

VeryansınTV ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya abone olun!