Şehit var..
Haberlerde konu bile olmayabilir…
Memleketten haberleri kuş cıvıltısı şeklinde sıralayalım, evet ötüşler şu şekilde:
– “Gençler, Muharrem İnce danslarıyla coşuyor…”
Yüklenin klavyeye, tamtam danslarımızı görmeyen kalmasın. Memleket bu haldeyken oynamayan bizden değildir.
-Nokta nokta partisinin genel başkanıyla bir araya geldik. Güzel-çok güzel adımlar atılacak, daha atmadık; ama sorun değil. Yoldur gidilir, adımdır atılır, ittifaktır yapılır. Biz kendimizi oyalar ağırlarız yani, börek var mıydı?..
– Dostlarım! Romalılar! Meral Hanım’ın masaya yumruk vurmasını da kuzu kuzu gelmesini de bilen tavrına müteşekkir olduğum için, çok sevinçliyim. Bu kürsüden size son defa bakacağım için…
Haberlere bak…
Ooyyyy oyy…memleket havası böyleyken hissettirdikleri şöyle:
Ekmeleddin’den sonra “Gel bakalım maaareemm” diye memleketi kurtaracak adayı anons eden ana karakterimiz ( yani ana muhalefetimiz), parti kongresi dışında tek bir seçim kazanmadan 13.Cumhurbaşkanı diye alkışlattı kendini ve tıpkı müsamereye çıkmış acemi öğrenci gibi konuştu.
Hocaları dinlemek, onların tartışmalarından öğrenmek varken; elinde mavi dosyalarıyla parlayan/parlatılan stajyere kaldık. Ne diyelim bu öğrenci performansına? “Otur, sıfır” da denmez ki şimdi. Sıfırbuçuk arkadaşlarıyla masalarda yiye içe, onların kağıtlarından kopya çeke çeke, onlardan toplaya toplaya epey bir yüzdelik elde etmişti(!) Sonuca ulaşır mı bilinmez ama çabasından puan verelim. O kadar mutabakat metni yazmış, emperyalistlerden onay almak için gitmiş gelmiş, Avrupa-Amerika görmüş, oralarda 8 saat dahi kafa dinleyememiş! İlave olarak, şu cennet vatanın üretmeksizin satarak bitkisel hayata devam etmesini sağlayacak (yaşamasını diyemedim, çünkü elin oğulları böyle yaşamıyor) sıcak para kaynaklarını bulmuş. Oysa vatanın bekası için, adalet yürüyüşlerinde ana muhalefet olmanın hakkını vermek için (!) yollara düşüp yorgun demokrat ayakkabılarını eskitirken; koltuğu azıcık boş bırakır bırakmaz, gerektiğinde masaya vurmasını bilen yol arkadaşları ve hatta evladım dediklerinin, arkasından işler çevireceği bir ortama geleceğini hiç düşünmemişti. Belki de bambaşka hayalleri vardı. Her zamanki muhalefetiyle iktidarı güçlü kılmaya devam edecekti; ama millet uyandı. Hayat şartlarıydı, baskıydı, pahalılıktı, depremdi, kimsesizlikti, yetimlikti, öksüzlüktü derken; ilk başta İzmir Marşları tepkisinden yükselen, sonra yer sarsıntısının getirdiği Hiçlik duygusuyla gelen, ne olacaksa olsun korkusuzluğunun sebep olacakları…
Kısacası kağıdı boş değil sonuçta hocam! Çabasından puan verelim.
Tiksinti duyarak soruyorum: Kaç lazım ki bunlara?
Sonuç olarak:
Bu satırları kaleme almak benim için de hiç kolay olmadı Bay Kemal.
Duydun mu: Bugün iki deprem olmuş, bir de şehit var..
Geliyor musun?
