Ayça Sezer yazdı…
‘Küçük insanların kibri büyüktür’ demiş bir düşünür.
İşte biz de tam olarak ‘bu koca kibirli küçük insanlar devrine denk geldik’ sanırım.
Artık öylelerini görüyoruz ki; daha kişisel ve ahlâkî gelişimini tamamlamamış, kentli olamamış, kentten de çıkamamış bir kesim. İnsanları, ilişkileri, toplumu, milleti, siyaseti indirip kaldırıyorlar.
Cümlenin öğelerini birbirine sokan her metni edebiyat, her gürültüyü sanat, her yediklerini de kebap sanıyorlar.
Kentli ve çağdaş yaşamakla tımarhanelik işler yapmayı birbirine karıştırmış bu güruh, akşamları birbirine mezelik, kalan zamanda millete gevezelik ediyor.
Üstelik bu güruhu standart hale getirip tepemize çıkaran ‘haz odaklı bir toplum mühendisliği makinesi’ bunları üretip, çoğaltıp, ‘erkek/kadın’ yapıp, toplumun başına bela etmeye de devam ediyor.
•••••
Sorun şu ki bu insanlar toplumu çürütüyor ve hepimizin kanını emiyor.
Çünkü bu insanlar, “yetinemiyor.”
Sürekli aç ve deposu dolmadan hareket edemeyen araç gibiler.
Kibirleri, içten gelen yaşamsal enerjilerini yok ediyor. Dışardan alınan tüketime dayalı enerjiyle, sürekli ‘insan’ israf ediyorlar.
Sonuç: Toplumsal kaynaklar her anlamda tükeniyor ve bu ‘insan-sı’ varlıklar ‘gerçek insan’ dediğimiz şeyin başına gerçekten bela oluyor.
İnsan ve haz tüketerek hayatta kalmanın adının ‘modern hayat’ olduğu günümüzde, kimin kuyruğu, kimin neresinde belli bile olmuyor.
Festival filmi karakterleri gibi; istek, beden ve güdülerine öyle odaklılar ki varsa yoksa onların hayatı, onların duyguları, onların alışkanlıkları, zevkleri, saplantıları ve devrik cümleli gerzek fikirleri var.
Nasıl, tanıdık geldi mi..?
•••
Değerli arkadaşlarım, şimdi böyle bir yazıyı neden yazdım?
Özellikle covid sonrası dönemde, toplumda, ruh hastası bir insan türü çoğaldı.
‘Hayattan ne götürsek kâr’ kafasındaki bu kitle, haz ve heyecan odaklı yaşıyor.
Bu yeni kişilik bozukluğu türü, toplumsal bir sorun halini aldı ve özellikle orta sınıf eğitimlilerde çok yaygın. (Bkz. orta sınıfın çöküşü)
Üstelik siyaset, toplum, ahlak, ekonomi, hukuk, birey, aşk, sevgi, sanat, kültür gibi her meselenin ilacını; ‘içinden geldiği gibi yaşa’, ‘hayat bir kere’, ‘anı yaşa’ konulu reçetelere yazmışlar.
Bu sayede her şeyi onlar anlıyor(!), en derinden hissediyor, en tutkulu onlar yaşıyor.
Biz vasatların kafası da onlardaki bu derinliğe basmıyor.
Hikaye bu anlayacağınız.
Daha yaşamın; duygu yüklü, yetinen ve emeğe dayalı özünü kavramamış bir tür; gerçek insana duygu, gerçek topluma ruh satıyor.
Davranış sorumluluğu alamayan kişi, etrafa hayat dersi veriyor.
Ve vallahi artık zoruma gidiyor.
••••
Ülkeler yanıyor, çocuklar ölüyor, toplumlar çöküyor, tarih siliniyor, istikbal kararıyor..
Dünyanın da dünya insanlarının da bunca gerçek sorunu varken ‘azan’ bir kitlenin; rakı masasının izbe muhabbetine, görüntü ve ses kirliliğine, abuk subuk aykırılıklarına, ahlaksızlıklarına da ayrıca katlanıyoruz.
‘Gitseler de histerilerini başka yerde yaşasalar. Örneğin evlerinde oturup, ağlaşıp, duygulanıp, bir haller olup veya ne bileyim işte; tepinip, sakinleşseler. Olmadı hastanelere, tımarhanelere kapatsak da rehabilite olsalar’ gibi geçiriyor insan içinden..
Elbette bunlar işin şakası.
•••
Değerli dostlarım!
Görüyorsunuz ya, toplumsal krizler bireylerden, toplumsal çöküşler orta sınıfın aydınlanamadan batağa saplanmasından çıkıyor.
Ortalama ahlâk ve zekâdan yoksun, entelektüel altyapısı olmayan bireysellik; çağdaş kimlikler değil, ‘kendini çağdaş sanan’ ucubeler, dengesizler, narsist ve parazitler üretiyor.
Bu üretim yaşam kaynaklarını tüketiyor. Gerçek insandan başlayarak sırayla ikili ilişkileri, aileleri, insani bağları ve toplumları yok ediyor.
Hulâsa ben bu doğum günümde gitgide büyüyen bu toplumsal yıkıma dikkat çekmek istiyor ve hepimize toplumsal, bireysel ve ruhsal arınma diliyorum.
O zamana kadar hoşçakalın, sevgiyle kalın..
