İşte gerçekler!

CHP Genel Başkanlarından Deniz Baykal 15 Şubat 2023 Çarşamba günü toprağa verildi. Ama ölümünden hemen sonra başlayan ve trollerin kaynaklık ettiği suçlama ve hakaretler hızını kesmeden sürüyor! Üstüne üstlük, ekrandayken ölüm haberini alan konuşmacılardan tutun, özel programlarında bunu iş edinen bazı gazeteciler de bu kervana katıldılar. 

Sakın yanlış anlaşılmasın. Uzun süre politika sahnesinde kalmış kişiler elbette dokunulmaz değillerdir. Onların yanlışları, bilgi, belge ve tanıklıkla kaleme alınan makalelerle, hatta köşe yazılarıyla toplumun değerlendirmesine sunulur. Bu çok doğal ve demokratik bir davranıştır. Bu tür siyasal ve bilimsel yazılar tarihe not düşme açısından da yararlı ve değerlidirler. Ama Milletimizin yüz yıllara uzanan geleneklerinden koparak savunma olanağı kalmamış ölünün arkasından sokak ağzıyla ve kin kusarak toplumu zehirleyenler bilmeyerek çok büyük yanlış yapıyorlar. Artık yerleşmiş bir geleneğimiz bir yana atılmıştır ve her siyasal ölünün arkasından karşıtlarına nefret kampanyası başlatmanın yolu açılmıştır. Bugünkü hakaret ve küfür sahiplerinin değer verdikleri kişiler de öldüklerinde aynı işlemlerle yerle bir edileceklerdir! Elimizde kalan işe yarar geleneklerimizden biri de böylece paspas edilmiş oldu. Yazık, çok yazık…

Gelelim Deniz Baykal ve dolayısıyla CHP 22. Dönem milletvekillerinin Tayyip Erdoğan’ın siyaset yolunu açtığı şehir efsanesine! Ne yazık ki bu efsane medyada etkin çevrelerinin olağanüstü çabalarıyla toplumda gerçekmiş gibi bir algı yaratmıştır. İftira niteliğine dönüşen bu savlara karşı gerçeği ortaya koymayı o dönem sorumluluk taşımış bir siyasetçi olarak görev sayıyorum. Ayrıca okurlarımın bu konunun açığa çıkması için yaptıkları ısrarlı istemleri de yerine getirmiş olacağım. Şimdi   konunun esasına gelelim.

3 Kasım 2002 seçimleri merkez sağın çökmesine yol açmıştır. “Millî görüş gömleğini” çıkaran ve Erbakan’ın partisinden ayrılarak AKP’yi kuran Recep Tayyip Erdoğan ABD’de yabancı bir ülkenin liderine eş protokolle karşılanmıştı. Oysa onun 12 Eylül mahkemelerinde verilen üç aylık hapis cezasıyla birlikte siyaset yasağı vardı. 2002 seçimlerinde her partinin oy pusulasının başında parti genel başkanının adı vardı. Her nasılsa bu yasağa karşı Yüksek Seçim Kurulu, AKP oy pusulalarının üstüne Recep Tayyip Erdoğan isminin yazılmasında sakınca görmemişti. Yani halk bu isme güvenerek oyunu kullanacaktı.

AKP %34,3 oyla ve 12 Eylül’ün yüzde onluk barajının verdiği fırsatla aldığının çok üstünde % 66   oranında koltuk elde etmişti. 363 Milletvekili vardı. CHP %19.4 oya karşı 177 milletvekili çıkarmıştı. Artık iki partili parlamento dönemi başlıyordu. Tablo eksik kalmasın; 8 bağımsız aday da meclise girmeyi başarmıştı. Bunların çoğu ilerde AKP’ye geçecekti.

AKP’nin sorunu genel başkanının meclis dışında kalmasıydı. Yeni hükümet Abdullah Gül’ün başbakanlığında kurulmuştu. Bu durum normal değildi. Nitekim AKP hükümeti meclise bir Anayasa değişiklik yasa önerisi sundu. Anayasanın milletvekili seçimiyle ilgili 67. Maddesini değiştirmek ve ilâve yapmak istiyorlardı. 12 Eylül cuntasının Danışma Meclisi’ne sipariş ettiği ve yüzde 82 oyla kabul ettirdiği Anayasa tam da o günlerin havasını yansıtıyordu. “(..) Affa uğramış olsa bile ideolojik ve anarşik eylemlere katılma veya bu suçları tahrik ve teşvik etme” hükümlüleri milletvekili seçilemiyordu. Değişiklik önergesi bunun yerine “terör eylemlerine katılma” biçimde yeni bir tarif öneriyordu.

Konuyu demokrasi ve hukuk açısından ve kendi ilkelerimizi rehber alarak inceledik. Bir defa ne dün ne o gün ne de bugün Ceza Kanunumuz ve hukukumuzda anarşik sözcüğüyle ilgili bir suç ve kavram yoktu! Hukukta böyle bir sözcük de yoktu. İdeolojik suç ise tamı tamına düşünce özgürlüğü anlamına geliyordu. Bu madde 12 Eylül cuntasının ihale ettiği maalesef bir anayasa hocasının eseriydi ve Aldıkaçtı Anayasasının bir parçasıydı! Şimdiye kadar genellikle ilerici ve solcuların cezalandırılması için kullanılan zorlama gerekçelerden ibaretti. Bunun bir Anayasa içinde yer alması hukuk açısından talihsizlikti. Cunta lideri Evren’in meydan nutuklarının ve kahve edebiyatının Anayasaya girmiş haliydi. CHP gibi bir partinin bu maddenin savunuculuğunu yapması kendinin inkârı olacaktı. İdeolojik ve anarşik sözcüklerinin yerine terör kavramının getirilmesi ise uluslararası hukukta da yer bulan en azından savunulabilir bir durumdu. 

Meclis aritmetiğine bir daha bakalım. AKP 363, CHP 177 Bağımsızlar ise 8 sandalyeye sahiplerdi. 550 milletvekilinden oluşan parlamentoda referanduma ulaşma sayısı 367 idi. Yani AKP önerisinin kabul edilerek referandum istemesi için sadece 4 oya gereksinimi vardı. AKP için bunun sağlamak çok kolaydı. Nitekim ilerdeki günlerde bağımsızların çoğunun AKP’ne geçtiğine tanık olacaktık. 

Kısaca yakın sürede halkoylaması görülüyordu. CHP olarak elimizde iki olanak vardı. Ya bu öneriye ilkelerimiz gereği katılacak ya da ilkelerimizi çiğneyerek bu 12 Eylül maddesine sahip çıkacaktık! Deniz Baykal ve 22.Dönem CHP Grubu birincisini tercih etti. Bir düşünün, öneriye karşı çıkan CHP milletvekilleri, vaktiyle 12 Eylül’ün siyasal yasağını savunan Güneş Taner gibi kendini inkâr ederek “No..No” yazılı tişörtleriyle meydan meydan dolaşacaklar. Lâmı cimi yok resmen 12 Eylül Anayasasını koruyarak Evren’in sadık takipçisi olacaklar! Ancak bu da işe yaramayacak bugünkü kadar yıpranmamış Erdoğan eski İstanbul Belediye Başkanı olarak mağduriyetin tepelerinde dolaşacak ve yüzde elliyi aşan bir oyla tam bir demokrasi kahramanı olacak! 

Ayrıca ilkeler söz konusu olunca kişiler ikinci planda kalır. Bundan Erdoğan’ın yararlı çıkması bizler için önem taşımıyordu. Zaten Başbakan Abdullah Gül onun işlevini gereğinden de fazla yerine getiriyordu! Baykal da halkın yüzde otuz dördünden fazla oy almış ve partisinin oy pusulalarında ismi olan bir genel başkanın meclis dışında kalmasını demokrasi anlayışıyla bağdaştırmıyordu. 

CHP 22. Dönem CHP Grubu mecliste öneri doğrultusunda oy kullandı. Bunların içinde benim de oyum var; bugün de kullandığım oyun arkasındayım. Ayrıca CHP Milletvekilleri içinde bu tavrı benimsemeyen ve öneriye karşı oy kullanan çok arkadaşımız vardı. Onlar açıkça bu kararın yanlış olduğunu savunuyorlardı. Kimse kimsenin oyuna karışmıyordu elbette. 

AKP önerisi CHP grubunun da katılımıyla o gün ve halen mecliste bulunan Kemal Kılıçdaroğlu, Engin Altay, Haluk Koç, Akif Hamza Çebi ve Yaşar Tüzün gibi isimlerin oylarıyla 13 Aralık 2002 günü kabul edildi. Recep Tayyip Erdoğan Siirt ilinde Yüksek Seçim Kurulu kararıyla yinelenen seçimden sonra Siirt Milletvekili olarak parlamentoya girdi. Olay bundan ibarettir.

Herkesin aklına şu soru geliyor: Pek iyi kamuoyunda bu olayın tersine çevrilerek algı yaratılması kimin eseri? Bu nasıl oldu? Erdoğan’la Baykal buluşması gibi savlar dikkatinizi çekerim, aradan beş yıl geçtikten sonra ve 2007 milletvekili listeleri ilân edildikten sonra bir köşe yazısıyla ortaya atıldı ve köpürtüldü. Adı geçen görüşme olduğu doğrudur ve Anayasa oylaması sonuçlandıktan sonra olmuştur. Erdoğan AKP Genel Başkanı olarak 23 Şubat 2003 günü Baykal’a giderek hükümetin 1 Mart tezkeresine CHP’nin de oy vermesini istemiş ve olumsuz yanıt almıştır. 

Merhum Baykal’ın medyada, sendikalarda isim yapmış kişilere karşı zaafı vardı. Örgütte yüzlerce, binlerce örgüt emekçisi varken onların hakkını yiyerek cımbızla çektiği isimleri parlamentoya sokmuştu. Onlar ve çeşitli haklı veya haksız nedenlerle Baykal’a kızanlar, hırs ve kinlerini olayları çarpıtarak açığa çıkardılar. Maalesef medyada bu tür komplo teorilerini hazır bekleyen kişilerin çabasıyla olmayan bir olgu olmuş gibi algı yarattı. Ölünün arkasından kampanya açacak kadar vicdan yoksunlarına karşı “İşte gerçekler” diye seslenme görevini yerine getirmekten mutluyum.