Serkan Arslan yazdı…
AVM’ler, bankalar, holdingler, plazalar, borsalar…
Köyde yağmur devam ediyorsa her şey yolunda demektir. Kapitalizm yağmur sevmez. Yağmur, düşünen, kaygılanan, planlayan insan demektir.
Medeniyetin ilk dönemlerinde krallar her yöneticinin her vatandaşının fikrini bir arada tutmak için gizli ve hafiye teşkilatları kurardı. Farklı düşünceler kral için tehlike unsuruydu. Ama gelişen ve nitel olarak artan insanlık nüfusu bunu mümkün olmaktan çıkardı. Sonra devreye din girdi. Herkesin başına bir inzibat dikilemeyence gökyüzündeki Tanrı kralların yardımına koştu. Kendilerine bağlılığı Tanrı’nın buyruğu olarak ilan ederek erklerini devam ettirdiler. Sonra bu sistemde sekteye uğramaya başladı. Baş belası bilim ve 18. yüzyıl aydınlanma çağı kapital dünya icin çanların kendisine çaldığının haberini veriyordu. Sistem kendini revize ederek görünen insan modelini ortaya attı.
Kapitalizm, insanların neyi isteyeceklerini belirlerse, neyi vermek zorunda kalmayacağının farkına vardı. Kapital, düşünen insandan kurtulmak için isteyen ve istedikleriyle görünen insanı yaratmayı başardı.
Albert Camus tam da bu noktada şunu söyledi; iyi isteme aydınlanmamışsa, kötüyü istemek kadar zarar verir.
Kapitalizmin kabelerinde iyi niyetli bir şeyler elde etme için dilenen insanların neyi kötü yaptığını anlatmak zorundayız. Karşınızda aynı giyimli, aynı boyda, aynı dilde, aynı gülümsemeye sahip iki insan düşünün. Birincisi cebinden çıkardığı 100 TL’yi size veriyor. İkincisi de cebinden çıkardığı 1000 TL’yi size veriyor. Hangisinin daha paylaşımcı ve adil olduğunu düşünürsünüz? Ama önce şunu düşünün. Birinci kişinin cebinde 200 TL varken ikinci kişinin cebinde milyonlar var. İşte size içimize karışmış kapitalizmin örneği. Hep ikinci kişinin daha iyi ve merhametli olduğunu düşündüğümüz sürece asla kimin cebinde ne kadar olduğunu sorgulayamayacağız.
Kapitalizm ve dürüst olmaktan korkan insanların ritüeli kalabalıklaşıyor. Dürüstlük ve adalet bilincini kaybeden toplumlar. Kolay incinmezler. Çünkü oyun devam etsin ister bu insanlar. Kolay ve göstere göstere incitmezler. Çünkü işleyen çark dursun istemezler. Kapitalizm varlığı dışında hiçlik duygusuna sahiptir. Kendi içinde ise kaybedenin kazanana dönüşme arzusu ahlak ve vicdan duysundan arındırılmış insan yaratır. Tek insan modeli, kazanma odaklı insan modelidir.
Yaşamın kutsalı nedir? İnsanın kutsalı nedir?
Özgürlük ve düşünce…
Bu iki cevap bir araya gelmeden özgür düşünce sağlanamaz.
Kapitalizm kalabalık ayin sever. Bu kitlelerin çokluğu kapitalizmin gücünün kibiriyle birleştiğini yerdir. Dinleyen insan düşünmekten vazgeçer
Özgür düşünen insan sadece yalnız kaldığında bütünüyle kendi olabilir.kendi olan insan kapitalizme benzemediğinin farkına varır.
Kapitalizm toplum sevmez.
Kabile sever, topluluk sever, cemaat sever.
Neden toplum sevmez? Çünkü toplum bilincinde üyelerinin hem bireysellikte hem de ortak paydada birleşen amaçları vardır. Hem bilince hem de ne amaçla bir araya gelebileceklerini bilirler.
Kapitalizm insan sevmez, kapitalizm insanlar sever. AVM’ler, bankalar, holdingler, plazalar, borsalar…
