Nihat Abi’ye geceden bir ses

Ayça Sezer Naz yazdı… 

Pek az insan vardır ki tam anlamıyla kendi olmak cesaretini göstermiş ve kendini olduğu haliyle kabul ettirebilmiş olsun.

Bu durum çoğu kişide var sanılır ama öyle sağlam bir yiğitlik ve karakter ister ki aslında kimselerde bulunmaz.

Ne yalan söyleyeyim benim ömrümün büyük kısmı ‘ mış gibi’ yaparak geçtiği için bu gibi insanları bir çeşit ‘kahraman’ addediyorum.

Neden mi?

Bilirsiniz, kahraman olmak herkesin hayali bir şey elbette.

Ama herkesin de harcı değil.

Düşününce, topluma mal olmuş ve adı kuşaktan kuşağa aktarılan bir insan olmayı, bir o kadar hoş ama zordur.

Zira bunun bedelini pek az insan göze alabilir.

İşte Nihat Genç, bu bakımdan bu devrin bir kahramanıdır aslında.

Zira ‘bu devrana’ sığmaz işler yapmış, bu devranın ödeteceği zor bedelleri ödemiş, ödemeyi de göze almıştır.

Nihat Genç, bir kahraman olmak sıfatıyla, o ateşli ve anarşist romantizmin içinde bizim olamadığımız bir şeydir. Gerçek ve bütün bir karakterdir.

Nasıl mı?

Anlatayım size…

Yukarıda bahsettim ya: Ömrüm ‘mış gibi’ yapmakla geçti benim.

İşte size bu trajedimden bahsedeyim önce.

Benim çocukluğum, her sıradan insanın sıradan çocukluğu nasıl oluyorsa öyle bir çocukluktu.

Dersleri seviyor’muş’ gibi yaparak, çok iyi ve söz dinleyen bir çocuk(muş) gibi büyüdüm.

Uzun süren bir terbiye sürecini katıksız bir itirazsızlıkla kabul ettim.

Sadece puanı yüksek olduğu için ve istiyor(muş) gibi yaparak girdiğim bölüm uğruna, karşılaştırmalı tarih veya sanat tarihiyle uğraşmaktan vazgeçip, dünyanın en hin insanıy(mış)gibi yaparak mesleğimi icra ettim.

Mükemmel biri(ymişim) gibi yaparak yaşadım.

Uyumluymuş gibi yaparak hem kendimi hem toplumu kandırdım.

Böylece, itibar uğruna, birçok rol edindim.

Tüm bu sümen ve dümen işleri içinde ne içimdeki karanlığı ne de çevremdeki aydınlığı fark etmeden yaşadım.

Ve belki de sadece yaşadığımı sandım.

Ama Nihat Genç öyle mi?

Nihat Genç ve onun gibi olmak cesaretini gösterenler…

Onlar gerçekten güçlü insanlar ve güçlü yol göstericiler.

Onlar, olduğu gibi, düpedüz, sınırsız, engelsiz, yenilmez bir ruhla yaşar bu hayatı.

Bağırarak, çağırarak, doğruları haykırarak yaşarlar.

Küserek, kavga ederek, doğru bildiğinde direterek…

Gerekirse inatla kalıp isteyince çekip giderek.

Sözünü tutarak, kararlı olarak.

Kimsenin güvenini boşa çıkarmayarak…

Paraymış, makammış, güçmüş gülüp geçerek..

Tam bağımsız bir ruhla, zincirsiz gezerek.

Adı deliye çıksa bunu bir rütbe gören, akıllı derlerse; oturup düşünen,

Toroslar gibi möhkem, Kaçkarlar gibi serin..

Demir gibi, çelik gibi insanlar bunlar.

İşte kahraman olmak böyle bir şeydir.

Şu hayatta her şeyinle varolabilmektir.

Gerekirse bir pireye yorgan yakarken gerekirse bir hurma için Fizan’a gitmektir.

Son söz: Seni seviyoruz Nihat Abi .

Sesine, sözüne ihtiyacımız var.

İlham veren cesaretine, herkese ve her şeye üstten bakan; dipçik gibi lekesizliğine ihtiyacımız var.

İyileşmene ihtiyacımız var Nihat Abi!

Başlattığın isyana ihtiyacımız var.

İçimizde, çocuk masumiyetinde ağlayan ve vatan aşkıyla yanan sesine ihtiyacımız var.

Yeni ve berrak farkındalığınla, Nihat Abimiz olman için, ben de geceye bir ses bıraktım.

Duy sesimizi.