Artık Gerçek yazarı Aris Nalcı “çevreci” iddiasıyla sık sık gündeme gelen “Yeşil” siyasetçilerin Avrupa’nın genelinde nasıl büyük talanlarını kapısını araladığını yazdı.
Nalcı’nın yazısından öne çıkan satırlar şöyle:
ÇEVRE POLİTİKALARI AYRIMCILIĞA ÇANAK MI TUTUYOR
“Geçtiğimiz hafta Ukrayna’daki savaşla birlikte ilk mülteci akınları Belçika’ya varmaya başladı. Bununla birlikte Euro 4 dizel arabasıyla üç çocuğu ile Brüksel’e kadar gelebilen bir ailenin polis kontrolü sonrasında “0 emisyon bölgesi bu arabayla giremezsiniz” gerekçesi ile geri çevirildiğine tanık oldum.
Oturduğum yer Brüksel ile Flaman bölgesi sınırı. Şehir merkezine 8-9 kilometre. Polis her gördüğü Ukrayna plakalı aracı durdurup kontrol yapıyor. Ve gelinen noktada savaştan canını kurtaran, arkadaşının ona önereceği işte çalışmak için ailesini arabaya koyup hayatını geride bırakan aileye patlıyor Yeşil’i bahane eden bürokrasi.
Bu örnek aslında doğa mücadelesinin nasıl bürokratik gerekçelerle ayrımcılığa aracılık edebileceğini gösteriyor.
Öte yandan Brüksel’de reklam ajansında çalıştığım geçen seçim döneminde insanlara dağıtmak için kağıt baskı kullanan tek parti Yeşiller idi. Şaşırmıştım, sosyalistler, milliyetçiler ve liberaller arabalarına dijital göstergelerle propaganda yaparken Yeşiller “paramız yok” deyip ucuz olan reklamasyona, kağıt baskıya yönelmişlerdi.
O günden sonra bir daha güvenmedim Belçika’daki çevrecilere.
Öte yandan şu anda Avrupa’nın genelinde iktidara geldikten veya parçası olduktan sonra doğaya karşı en büyük talanların kapılarını aralayanlar yine Yeşil siyasetçiler ne yazık ki.
Almanya’da seçim öncesinde Covid nedeniyle konulan kurallar gereği kamusal alanlarda toplanma yasak iken, kimse miting yapamıyorken Greta Turnberg’in iklim zirvesi mitingini Almanya’da yapması ve bunun seçimde ülkedeki Yeşillerin oyunda yaşanan artışa yansımadığını kimse söyleyemez herhalde.
Greta nasıl bir siyasete araç olduğunu farkında mı acaba?
Ya da parçası mı bunun?
Aynı dönemlerde Belçika’da ve Hollanda’da bisiklet yolu yapmak için otobanların kenarlarından kesilen binlerce ağaç da yine yeşil siyasetçiler için yapıldı.
Şimdi bana tüm bu çevre politikaları aslında iyi bir nedenle başlasa da şimdi dünya konjonktürünün geldiği yerde bizleri daha fazla kontrol altına almak için kullanılmıyor diyebiliyor muyuz?
Ben diyemiyorum.
Öte yandan her geçen gün aslında çevre kirliliğinin bizlerden değil de büyük üreticiler ve global şirketler nedeniyle olduğunu artaya çıkaran belgeseller de gelmiyor değil.
Seasperacy belgeseline bir kez bakın derim.
Denizi kirletmediği söylenen tuvalet kağıtlarının o uluslararası standart kağıtlarını nasıl sahtekarlıklarla aldığını, denize atılan plastiklerin çoğunun aslında endüstriyel üretim yapmaya çalışan büyük şirketlerin balık ağları olduğunu bir kez daha görebilirsiniz…
İnsan haklarında her ülkeye ayrı standart uyguladıkları gibi, çevreye de aynı şeyi yapıyorlar.
Türkiye’de zeytinlikleri katletmek serbestken, Avrupa’da yasak.
Türkiye’ye nükleer santral için ses çıkarırken, Avrupa kendi santrallerini açık tutmak peşinde.
Avrupa’daki çevrecilik sadece dışarıdakini eleştirerek olmuyor. Biraz da içeri bakmak gerek.
Türkiye’deki iktidarı eleştirirken Avrupa’nın, ABD’nin, Avusturya’nın, Kanada’nın yaptıklarını görmemek olmaz.
Bu arada Ukrayna’da savaş bahanesi ile yaratılan enerji krizinen en çok geçen sene neredeyse iflas edecek elektrikli araç ve panel üreticilerine yaradığı da bir gerçek.
Bir de ABD’li likit gaz üreticilerine…
Birşeyleri gözümüze gözümüze sokuyorlar ise tam tersi yöne bakmakta fayda var.
Avrupa’da (Fransa, Belçika vs) önümüz seçim.
Bakalım daha neler göreceğiz.”
