Deliler koğuşu ‘izhar’

Serkan Arslan yazdı…

‘Zaman hepimiz için değer biçer. Bunun için insanı aracı kılar. Kayıplarımızı yerine koyamadığımız bir yaşamda düşünceler belli bir evreden sonra kaseti geri sarar gibi hatıraları dinler. Belki de böyle zamanlarda geçmişi hatırlamak yerine kendimize yeni anılar yaratmalıyız…’

Odanın kapısı yavaşça aralandı. Başhekim Şinasi durumdan haberdar bir şekilde içeri giren adamı buyur etti. Süveyda elindeki araştırma sonuçlarını itinayla inceliyordu. Önünde duran masanın üstündeki dosyanın içinden elle yazılmış notlara bakınıp bazı verileri kendi ajandasına yazdı. Kapıdan girenin abisi olduğunu gördüğünde gülümsedi. Yerinden kalkıp ona koşarak sarıldı. Başhekim Şinasi ‘ben sizi yalnız bırakayım’ dedi ve odadan çıktı. Karşılıklı sevgi dolu kucaklaşmanın ardından oturdular. Abisi onu gördüğüne çok sevinmişti. Biraz sessizlikten sonra Süveyda annesinin nasıl olduğunu sordu. Kısa bir iyi cevabını aldı. Hala bana kızgın olmalı diye yeni bir soruyla abisini konuşturmaya çalışıyordu. Ancak yanıt konusunda abisinin fazla cömert olmaya niyeti yoktu, ‘biraz’ diyerek yanıt verdi. Süveyda abisinin konuşmakta fazla istekli olmadığını görünce kendi konuşmaya başladı.

-Biliyor musun abi, yurt dışında yaşamak bana çok şey öğretti. Bu öğretilerin içerisinde sadece bir tanesi canımı fazlasıyla yakıyor. Bir kız çocuğunun ilk travması annesidir. Sanırım bu sanı benim yaşamım için biçilmiş bir rol olsa gerek. Belki beklediğimiz güzel günler gelmedi ama yaşadığımız bu acıların tek sorumlusu olmak benim pandemim oldu. O gün o yolculuk hepimiz için yeni bir sayfa açtı ama benim için koca bir kitaba yeniden başlamak gibi yeni bir yaşam başlattı. Hiç bilmediğim bir lisanda, yeni insanlar, yeni yüzler, yeni bilinmezliklerle mücadele etmenin nasıl bir şey olduğunu öğretti. Şimdi yıllar sonra seninle burada karşılaştık. Günahını bilmediğim bir cezamın hafifletilmesi için masumiyetimin yargılanmasına müsaade ediyorum. Sevginin yolu izhardır. Beni bu kadar sevgiye muhtaç bırakmaya hakkı yoktu.

Süveyda gözyaşlarına hâkim olamıyordu. Bir ara hıçkırır gibi oldu. Konuşmasını yarıda bıraktı. Abisi bir mendil ile gözyaşlarını silmesi için ona yardımcı oldu. Merhamet acıma duygusundan önce kıymet algısıyla insanı yönlendirir. Abisi onun hala kıymetli olduğunu belki de böyle göstermeye çalışıyordu. Bir şeyler söylemesi gerektiğini düşünerek yerinden kalkıp Süveyda’nın yanına oturdu. İçinden geçenleri daha fazla tutamayıp konuşmaya başladı.

-Buraya beni görmeye gelmediğini biliyorum. Ne için buraya geldiğini bilmekten daha fazlasını biliyorum. Senin gibi ünlü bir psikiyatrın tanrının unuttuğu bu tımarhanede olmasının sebebini biliyorum. Ama bu yaptığına anlam vermekte zorlanıyorum Süveyda. Ben sıradan bir insanım. Belki senin kadar insanın ruhunu tanımıyorum ama anlatırsan anlayabilirim.

Süveyda tüm dikkatini önündeki masada duran romana vermişti. Kapağının üzerinde siyah bir kalp ile uçurumdan düşen bir adam simgesi vardı. Yazarının karanlığa bile isteye atladığı bu kitap defalarca okunmuşçasına yıpranmış ve sararmış sayfalardan oluşuyordu. Kitabı eline alıp işaretli bir sayfayı açıp okudu.

‘Çocuk oyuncak kutusundan renkli kalemlerini çıkarıp odasının duvarlarına resimler yapmaya başladı. Ailesinin duvarları boyadığı için ona kızacağını biliyordu. Ama çocuk yine de duvarları boyamaya devam etti. Hiç durmadan, bütün renkleri kullanarak duvarlara resimler çizdi. Sadece bir duvara resim yapmak yerine bir şey yazdı.’

‘‘Benim dünyam için bütün renkleri kullanmam gerekiyordu…’’

Süveyda kitabın kapağını kapattı. Abisinin elini tuttu. Sence hayatımızın daha iyi olabilmesi için bütün renkleri kullandık mı? diye sordu. Ve abisinden aralarındaki sırrı bir süre daha gizli tutmasını rica ederek odadan ayrıldı.