İsmet Hergünşen yazdı…
30 Ağustos, yalnızca bir savaşın kazanıldığı gün değil; Türk milletinin bağımsızlık iradesini içeri ve dışarıda ilan ettiği tarihi bir dönüm noktasıdır.
Büyük Taarruz ’un zaferle sonuçlandığı bugün, Türkiye Cumhuriyeti’ne uzanan yolun en önemli kilometre taşlarından biridir.
Takvim yapraklarına sığmayacak kadar derin izler taşır.
Türk milletinin bağımsızlık aşkıyla yoğrulan, olağanüstü bir destana dönüşen mücadelesinin zaferle taçlanmasıdır.
Bir imparatorluğun yıkıntıları arasından bir milletin yeniden ayağa kalkışının simgesidir.
“Zafer Bayramı ve Türk Silahlı Kuvvetler Günü, her Türk’ün onurudur.”
O yıllarda manzara-i umumiye, tek kelimeyle felaketti.
Birinci Dünya Savaşı sona ermiş, 30 Ekim 1918’de Mondros Mütarekesi imzalanmış, ardından işgaller başlamıştı.
Yorgun, yoksul ve yaralı bir millet; parçalanmak, topraklarını kaybetmek ve bağımsızlığını yitirmek tehlikesiyle karşı karşıyaydı.
Hukuken hiçbir zaman yürürlüğe girmemiş Sevr Antlaşması ise bu karanlık tablonun en ağır belgelerinden biri oldu.
Ordu zayıflatılmış, donanma çürütülmüş, ülkenin egemenliği tartışılır hale gelmiştir.
Padişah sarayında otururken, Anadolu’nun dört bir yanı işgal ediliyordu.
Türk milleti, tarihinin en büyük bunalımlı günlerinde bir isimle tanıştı: Çanakkale’nin Anafartalar Kahramanı Mustafa Kemal.
Hedefi belli ve tekti:
Tam bağımsızlık.
Türk İstiklal Harbi, Mustafa Kemal’in önderliğinde, “Ya istiklal ya ölüm” parolasıyla milletin, meclis ’in ve ordunun omuz omuza verdiği büyük bir mücadeleydi.
Erzurum ve Sivas kongrelerinde ortaya konulan milli irade anlayışında manda ve himayeye yer yoktu.
“Milletin istiklalini yine milletin azim ve kararı kurtaracaktı.”
“Hattı müdafaa yoktur, sathı müdafaa vardır. O satıh, bütün vatandır.”
Bu sözler, vatanın her karışının savunulacağını ilan eden bir iradeydi.
1919’da ağır şartlar altında başlayan mücadele, imkansızlıklarla büyüdü, Anadolu’nun dört bir yanında örgütlenildi.
Türk milleti ile Türk Ordusu, Başkomutanlarının önderliğinde muharebe meydanlarında kaynaştı.
İnönü…
Sakarya…
Büyük Taarruz…
Ve Başkomutanlık Meydan Muharebesi.
Mustafa Kemal’in savaşın kaderini değiştiren emri ise tarihe geçti:
“Ordular! İlk hedefiniz Akdeniz’dir, ileri!”
İşgal kuvvetleri geri çekildi ve 9 Eylül’de İzmir kurtarıldı.
Anadolu’daki işgal düzeni çökmüştü.
Kimler yoktu ki bu savaşın içinde?
İzmir ve Batı Anadolu’da Yunan kuvvetleri…
Adana ve Mersin başta olmak üzere Güney Anadolu’nun bazı bölgelerinde Fransız kuvvetleri…
Maraş, Antep ve Urfa’da önce İngiliz, ardından Fransız işgali…
Antalya ve çevresinde İtalyanlar…
İçeride ise İstiklal Harbi’ne karşı çıkan, işgal kuvvetleriyle iş birliği yapan ve milletin bağımsızlık iradesine karşı duran unsurlar vardı.
Ebedi Başkomutanları Mustafa Kemal’e olan inanç zaferi getirmişti.
Zaferler yalnızca geçmişin hatırası değildir.
Milletlerin hafızasını canlı tutan, onları ortak bir duyguda buluşturan büyük dönüm noktalarıdır.
Bir milletin nereden geldiğini, neleri göze aldığını ve ne uğruna mücadele ettiğini hatırlatırlar.
Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları, bütün imkansızlıklara rağmen bağımsızlık mücadelesini Cumhuriyet’le taçlandırdılar.
Bugün sahip olduğumuz bağımsızlık, egemenlik ve cumhuriyet fikrinin temelinde, o günlerin fedakarlığı ve Atatürk’ün dehası vardır.
Tarihin altın sayfalarında yer alan İstiklal Harbi ismiyle oynanmayacak kadar müstesna bir yere sahiptir.
Her Türkün yapması gereken…
Hürriyet duygusunu ve egemenlik bilincini bizlere bırakan; bu toprakların bağımsızlığı için can veren, koruyan ve korumaya devam eden bütün kahramanların aziz hatıraları önünde saygıyla eğilmesidir.
Ruhları şad olsun.
Son sözse; Gazi Mustafa Kemal’in bize bıraktığı en önemli gerçeği bir kez daha hatırlayalım:
Kanla, irfanla kuruldu bu cumhuriyet.
Kaybedilmesine zerre kadar tahammül yoktur.
