Muharrem Karanfilci yazdı…
İki maç, iki mağlubiyet, sıfır gol, sıfır puan, sıfır umut…
Üçüncü maçın sonucu beklenmeden Dünya Kupası defteri kapandı. Yine “önümüzdeki turnuvaya bakacağız” cümleleri kurulacak. Yine “genç bir kadromuz var” denilecek. Yine birkaç futbolcu günah keçisi ilan edilecek. Sonra herkes hayatına devam edecek. Hatta bunlar şimdiden yapılmaya başlandı.
Ama asıl soru şu:
Gerçekten elenen sadece Millî Takım mı?
Hayır…
Elenen, yıllardır Türk futboluna anlatılan masaldır.
Çünkü bu sonuç, bir kazanın değil; uzun yıllardır sürdürülen yanlışların doğal sonucudur. Bugün yaşadığımız hezimet, doksan dakikanın ürünü değildir. Yıllardır yapılan plansızlığın, günü kurtarma anlayışının ve liyakatsiz yönetimlerin faturasıdır. Maalesef Türk futbolu uzun zamandır başarıdan ziyade yalnızca algı üretiyor.
Her sezon milyonlarca avro harcanıyor. Transfer rekorları kırılıyor. Sosyal medya paylaşımlarıyla dünyaya meydan okunuyor. Fakat iş Dünya Kupası’na ya da uluslararası organizasyonlara geldiğinde gerçeklerle yüzleşiyoruz.
Çünkü vitrin parlak; ama dükkân bomboştur.
Şimdi soruyorum size: Kaç kulübümüz gerçekten oyuncu yetiştiriyor? Kaç teknik adam, sonuç baskısından kurtulup genç futbolculara sabır gösterebiliyor? Kaç yönetici, seçim hesaplarını bir kenara bırakıp on yıllık bir futbol planı hazırlıyor?
Cevap ortada…
Hiçbiri.
Türk futbolu, günü kurtaran insanların elinde geleceğini kaybetti. Futbolun konuşulması gereken yerde hakemler konuşuldu. Bilimin konuşulması gereken yerde hurafeler konuşuldu. Planlama yapılması gereken yerde reklam filmleri çekildi. Futbol aklı üretmek yerine sosyal medya etkileşimi üretildi.
Bugün yaşanan başarısızlık yalnızca teknik direktörün omuzlarına yükleniyor. Oysa bu enkazın sorumluluğu tek kişiden çok daha fazlasıdır. Bu enkazın altında federasyon var. Kulüpler var. Yöneticiler var. Menajer düzeni var. Kısa vadeli çıkarlarını ülke futbolunun önüne koyan herkes var.
Yıllardır yabancı teknik adam tartışmaları yapılıyor. Yerli mi, yabancı mı? Asıl mesele milliyet değil, zihniyettir. Elbette Türk Millî Takımı’nın başında yerli bir teknik adam olmalıdır. Ancak zihniyet değişmediği ve köklü bir dönüşüm sağlanmadığı sürece bunun da tek başına bir anlamı olmayacaktır. Planı olmayan, sistemi olmayan, liyakati önemsemeyen bir anlayışın başında kimin oturduğunun hiçbir önemi yoktur.
Bugün Dünya Kupası’ndan elenen takım değil, yönetim modelidir.
En acısı ise toplumun buna alıştırılmış olmasıdır. Artık başarısızlık normal kabul edilmemelidir. Grup aşamasında eleniyoruz. “Bir dahaki sefere.” deniliyor. Avrupa Şampiyonası’nda hayal kırıklığı yaşıyoruz. “Şanssızdık.” deniliyor. Dünya Kupası’na katılamıyoruz. “Yeni yapılanma.” masalı anlatılıyor. Bu döngü yıllardır devam ediyor. Kimse hesap vermiyor. Kimse sorumluluk almıyor. Başarısız olanlar koltuklarını koruyor, bedel ise yine milyonlarca futbolsevere ödetiliyor.
Oysa futbol sadece skordan ibaret değildir. Futbol; bir ülkenin organizasyon becerisidir. Eğitimidir. Disiplinidir. Adaletidir. Liyakatidir. Bunları kaybettiğinizde sahada da kazanamazsınız.
Bugün ekranlarda yine umut dağıtan açıklamalar yapılacaktır: “Çalışacağız.” “Ders çıkaracağız.” “Eksiklerimizi gördük.” Bu cümleleri artık ezberledik.
Türk futbolunun yeni sloganlara değil, köklü bir zihniyet devrimine ihtiyacı var. Çünkü değişmesi gereken skor tabelası değil, yönetim anlayışıdır.
Bu Dünya Kupası bize acı ama değerli bir gerçeği gösterdi. Sorun, iki maçta alınan iki yenilgi değildir. Sorun, yıllardır aynı yanlışları yapıp farklı sonuç bekleyen futbol aklıdır.
Ve o akıl değişmediği sürece… Bugün Dünya Kupası’ndan eleniriz. Yarın Avrupa Şampiyonası’ndan… Sonra da başarısızlıklarımızı kader diye anlatmaya devam ederiz.
Elenen Millî Takım olur.
Ama gerçekten kaybeden, Türk futbolunun geleceğidir.
