İnsanların Aşil’den öğrenecekleri var

Nejat Eslen yazdı…

Komşumun bahçesinde köpeği var.

Adı Aşil.

Ona köpek demek zor geliyor bana.

Çünkü, Aşil’in insanlardan üstün meziyetleri var.

Çünkü, insanların Aşil’den öğrenecekleri var…

Balkona çıkınca Aşil’i görüyorum.

Ya ben ona sesleniyorum.

Ya da o beni görünce koşarak geliyor.

Önce iki ayağı üstüne yükselerek beni selamlıyor.

Kuyruğunu sallamaya başlıyor.

Aşil kuyruğunu sallayınca onun mutlu olduğunu anlıyorum.

Aşil mutlu olunca ben de mutlu oluyorum…

Sonra ben Aşil’le konuşmaya başlıyorum.

Sanki söylediklerimi anlıyormuş gibi dikkatle yüzüme bakıyor.

Zamanla bu konuşma tek taraflı sohbete dönüşüyor.

Laf aramızda Aşil dinlemeyi biliyor.

Aşka gelince sohbete havlayarak katılıyor…

Zaman zaman Aşil’e onu sevdiğimi söylüyorum.

Aşil, onu sevdiğimi söylediğim zaman,

Kuyruğunu daha hızlı sallıyor,

 Demek ki daha da mutlu oluyor.

Demek ki Aşil beni anlıyor,

Demek ki Aşil sevgi nedir biliyor diyorum,

Aşil mutlu olunca ben de mutlu oluyorum…

Aşil’le dost olduk galiba.

Aşil ilaç gibi geldi yalnızlığıma.

Aşil sevmeyi,

Asil dost olmayı,

Aşil mutlu olmayı,

Aşil kuyruğunu sallayarak mutlu olduğunu göstermeyi biliyor…

Keşke insanlar da Aşil gibi olsaydı,

Sevmeyi,

Dost olmayı,

Mutlu olmayı bilebilseydi.

İnsanların kuyruğu yok ama,

Keşke insanlar da

Aşil gibi,

Sevdiğini,

Dost olduğunu,

Mutlu olduğunu gösterebilseydi…