Pamuk ipliğine bağlı hayatlar

Kafamın sağ tarafından giren mermi, yüzümü kana buladı. Bir anlık bir gel-git. Mide bulantısı. Denge kaybı. Birkaç saniye içinde bir arabanın arka koltuğunda hastaneye yetiştirilmeye çalışılırken “Kendinde misin?” diye soran dostuma verdiğim cevap şu olmuştu: Bir gece bile huzur döşeğinde uyuyamadan gidiyoruz… ”

Gerçekten de öyle değil mi? Doğuyoruz ve bu ülkede bir gece bile huzurlu bir uyku uyuyamadan, bir gün bile huzur nedir bilmeden büyüyor, yaşlanıyor ve ölüyoruz.

Dün intihar eden öğretmenimiz ne yazmıştı?  “Sürekli, pamuk ipliğine bağlısın şeklinde yapılan mobinge artık dayanamıyorum. Öğrencilerim sizi çok seviyorum… Allah’a emanet olun” Gerçekten de pamuk ipliğine bağlı hayatlar yaşıyoruz. Peki devlet nerede, kiminle ne yapıyor?

Önceki gün Siyanürle intihar eden Antalyalı iş adamı veda mektubunda şöyle diyor: “Antalya Belediyesindeki şahıslar benden para aldılar. Sonra tanımamazlıktan geldiler…”

Tanımamazlıktan geldiler… Beynimde yankılanan cümle bu: Tanımamazlıktan geldiler…

Devlet bizi tanımamazlıktan geliyor. Çünkü hep meşgul. Mesaisini şirketlerin kârlılık oranlarını arttırmak için harcıyor. Ne zaman kendisine ihtiyacımız olsa bir yerlerde işi oluyor. Mobinge uğrayan öğretmenin yanında yok, sabah kalktığı andan gece uykuya daldığı ana kadar yoksulluğu iliklerine kadar hisseden insanların hayatlarında yok, binlerce sessiz çığlığa sağır…

İşin aslı bizim bir devletimiz yok. O devleti arıyoruz. O devleti inşa etmeye çalışıyoruz. Sıkıldık bu pamuk ipliğine bağlı hayatlardan. Şehit evlerini gördükçe yerin dibine girmekten, utanmaktan sıkıldık.

Hastanede devlet yok. Adliyede devlet yok. Sokakta devlet yok. Kaybettiğimiz devleti arıyoruz. Hani Atatürk’ün “Kimsesizlerin kimsesi” dediği devleti.

Yaklaşık 10 milyon insanı sosyal güvencesi olmadan çalışan, bir o kadarı da işsiz dolayısıyla çaresiz; ama söz konusu “İtibar” olunca asla taviz vermeyen devleti idare eden iktidar, her akşam evlerine eline boş dönen babaların sarsılan itibarlarıyla hiç alakalı değil. CHP’li belediyeler de milyonluk ihaleler havada uçuşuyor. Makam arabaları vızır vızır, çaylar kaliteli, yemekler çok iyi.

Ancak iktidar Cumhuriyetle bilek güreşinde, CHP ise gerici iktidarla mücadele de. Gece gündüz demeden, sahipsiz vatandaşlara sahip çıkacak bir sistem arıyoruz.

Çocuğuna “Paramız yok” diyen anneyi bir yere kadar kaldırabiliyoruz; ancak bir babanın “Paramız yok” sözünün altında ağır şekilde eziliyoruz.

Bu uğursuz gecenin sabahı yok mu?
Bu yoksul millete sahip çıkacak kimse yok mu?