Ankara Büyükşehir Belediye başkanı Mansur Yavaş, Melih Gökçek’in, -yanında çöp kutusu olmasına karşın- çöplük haline gelen dev çiçekliklerini bulvarlardan kaldırmak zorunda kaldı.
İyi de oldu. Caddeler nefes aldı.
Önceki Başkan Doç Dr. Mustafa Tuna da sağ olsun, Mimarlar Odasının yıllardır süren yargı mücadelesine rağmen söktüremediği Meşrutiyet Caddesindeki heyula üst geçitleri bir gecede söktürmüş gökyüzüyle cadde kavuşmuştu.
Şimdi çizilen yaya çizgilerine büyük oranda yayaların ve sürücülerin kolektif çağdaşlık örneğiyle uyduklarını görmek bazen durup izleyecek kadar mutluluk verici.
Kızılay’ın göbeğini işgal eden Gökçek’in iğrenç (adeta “döt”) lalesi ise yine bir gecede sökülmüştü.
Kızılay Meydanı, Ulus’taki ünlü Atatürk heykelini aratmayacak görkemde artık şöyle sanatçı elinden çıkmış iyi bir heykel bekliyor.
Ama biz Ankaralıları kahreden bir cadde var ki durumu içler acısı.
Her gün on binlerce kişinin ziyaret ettiği Ankara’nın adeta İstiklal Caddesi olan Yüksel Caddesi’nin durumu.
Yüksel Caddesi’nin en kıymetli bölgesi, Mülkiyeliler Birliği’nin önü kapalı bir polis karakol bölgesi halinde. Savaş cephesiymiş gibi demir çeperlerle çevrili alanda onlarca polis yolu kapatmış, nöbet tutuyor.
Neyin nöbetini tutuyor?
Galiba tam önünde Karanfil Sokak’la kesişen küçük alandaki meşhur İnsan Hakları heykelini koruyor!
YÜKSEL CADDESİ ve İNSAN HAKLARI HEYKELİ
“80 sonrası” hemen her hafta insan haklarıyla ilgili basın açıklaması yapılan “nokta”, şimdi anıtın bulunduğu o noktadır.
Dönemin Çankaya Belediye Başkanı Doğan Taşdelen, 1989 yılında heykeltıraş Metin Yurdanur’a bir teklif götürür, “Burası insanların düşüncelerini ifade ettiği bir yer olsun” diyerek, bir anıt ister.
Değerli sanatçı Yurdanur da “Yıl 1989, ben insan hakları gasbına uğramışım. Benim gibi insan hakları gaspına uğramış bir sürü akademisyen var. Çevremde hayatlarına son verilmiş insanlar var. Buna karşı stilize bir kadın heykeli düşündüm. Stilize ve arkaik. Arkaik, Anadolu’ya ait 12 bin yıllık Anadolu kültürünün bir öğretisidir. İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’ni okuyan, sessiz, sakin, dingin bir figür oluşturdum. Bu heykelin boyutları da insanidir, devasa değil. İnsani boyutlarda olması da insanların içselleştirmesi için. Onunla kol kola girebileceğiniz boyutlarda bir heykel. Oraya konulduğu gün de İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’nin okunduğu 10 Aralık 1990’dı. İnsan hakları savunucuları açılışa katılmıştı.” anlayışıyla heykeli yapar.
Elbette o yıllarda basın açıklamaları da insan hakları mücadelesi de bu mücadeleye yakışır olgunluktaydı. 12 Eylül faşizminin yarattığı yaralara dönüktü.
YÜKSEL CADDESİ GÖSTERİCİLERİ
Son birkaç yılda işin rengi değişti. Olur olmaz slogan ve flamalarla olur olmaz konular hakkında bu dijital çağda 78’li yılların sokak eylemleri yöntemleriyle bağırıp çağıran hep aynı kişilerden oluşmuş yirmi otuz kişilik “kemik” bir grupla onları aynı “78’li polis” refleksiyle harmanlayan çevik kuvvetin savaşına dönüştü.
En sonu Çevik Kuvvet önceleri geçici, artık görülüyor ki açıklama olsun olmasın kalıcı bir biçimde Yüksel Caddesine yerleşmiş durumda.
Bunun bir yasası var mı? Bilemiyoruz.
Biz bir Ankaralı olarak Yüksel Caddesinin savaş alanı görüntüsünden çok rahatsızız. Konuştuğumuz çevre esnafı bir an önce bu duruma çare bulunmasını istiyor.
Mülkiyeliler Birliği’nin yaptırdığı yeni kültür merkezi ve yeni düzenlemeyle bahçesi de gökyüzüne kavuşmak istiyor.
Bir kararla bölge çağdaş modern bir görünüme kavuşabilir.
Duyduk ki Çankaya Belediyesi ve Ankara Büyükşehir Belediyesi Kızılay’daki yenileme çalışmaları kapsamında, Kızılay’ın kentin merkezi haline gelmesi için bir proje hazırlatmış; tasarlanan projede Yüksel Caddesi, Konur Sokak ve Karanfil Sokak’ta çalışmalar yapılacak.
Selanik Caddesi’ni kesen köşedeki büfenin kaldırılması bile caddeye ferahlık vermiş, rahatlatmıştı.
Tam da yağmur çamur mevsimine girerken de olsa çalışmaların bir an önce tamamlanması dileğimiz.
Sayın Mansur Yavaş, Yüksel Caddesi’ni kurtarınız.
Ankara’nın değil Türkiye’nin de merkezi Kızılay’ı kurtarmış olacaksınız.
Ahmet Yıldız
