Bizim de günümüz gelecek

BİR

Bu sabaha Odatv Haber Müdürü Barış Terkoğlu’nun ‘gözaltına alınması’ haberiyle uyandık.

Aferin hukukumuza, İdlib savaşına engel ‘tek eksik parçayı’ ‘en büyük hayati parçayı’ bulup yakaladınız, artık Barış Terkoğlu da içerdeyse, devletimiz ülkemiz nihayet huzurunu bulmuş demektir!

…

Elli uzun yıl düşündüm durdum, aşka en çok benzeyen şey nedir diye, ölüm kapıyı çalmadan Allah’a bin şükür sonunda buldum. Aşka en çok benzeyen şey: İpsiz tırmanış!

Alex Honnold bir kaya tırmanışcısı, Yosemite Ulusal Parkı’ndaki El Capitan’da ipsiz tırmanan ilk kişi. Kaya tırmanışı. Sadece elleriniz ve ayaklarınız, ne ip ne korunma ne başka bir alet, hiç bir şey yok. Belgeseli Oscar dahi aldı.

Hayatta herkesin güvenceleri, arkası, dayısı, tanıdıkları ya da uzun yola çıkarken bir tedariki bir heybesi bir ‘çıkın’ı vardır. Dümdüz dik bir kaya iki yüz üç metre, kuşların dahi ayak koyacağı yer yok, ‘tutacak’ yeri yok.

Şimdi, FETÖ’ye karşı işkembeden sallayan, kolpa, et kafalı, kafa ütüleyen, laf kalabalığı, tatlı su çakalı, kör popülizme oynayan ve iktidarın ipli kuklası yüzlerce yazar-çizer var. Bu fırtına sonrasının palavracıları hiç düşündüler mi, on uzun yıl ‘boşlukta asılma egzersizi’ nedir?

CIA’nın NATO’nun işgale başladığı bu ülkede ancak bir avuç genç gazeteci hiç bir güvenceleri, aletleri olmadan bu dik kayalıklara tırmandılar ve on yıl boyunca tek başlarına ‘boşlukta sallandılar’! Düşselerdi?

Kimse sahip çıkmadı onlara ve onlar düşselerdi, hukuk da düşecekti, ülke de düşecekti. Barış’la on uzun yıl boşlukta sallandık. Biliyorum uzaktan dürbünle izleyenler çok heyecanlanmış olmalılar, “yazık gençlere, kendilerini heba ediyorlar, gönüllü intihar ediyorlar” deyip arazi olanlar?

Cumhuriyet anayasası, yurttaşlık güvenceleri, meclisi, hakimleriyle ‘kayıptı’, hiç değilse üç-beş adamın o dik kayaya tırmanması insanlığa şan olsun diye şarttı.

Düz kayaya tırmanmak bütün zamanların en inanılmaz devrimci eylemiydi. Ve seyredenlerin hepsinin kafası din iman tütsülüydü, liberal üfürüklerle Türkiye ağır uyuşturucu komasındaydı.

Bu tırmanış çok fazla gerçekti, işadamları nerdeydi, hukuk mülkiye fakülteleri neredeydi, hukuku kamuoyu neredeydi? Bu tırmanış, çok fazla gerçekti.

Ve şimdi biri bitmeden başka bir tırmanış başlıyor, bu amaçsız döngü-çevrim, aynı uyuşturucu kafası çok fazla gerçek.

Son Akşam Yemeği’nde İsa, havarilerine şunları da söyler: ‘Benim gideceğim yere artık siz gelmeyeceksiniz!’

Üzgünüm ey millet, tırmandığımız o boşluk deneyimimiz oldu, o boşlukta varoluşla dünyayla Tanrı’yla insanlıkla neler konuştuk neler yaşadık, bir daha ipsiz tırmanış olursa ne yaparız, bilmiyorsunuz.

Çünkü siz hep ‘güvenceli’ yerlerden elinizde dürbünle izlediniz.

Ya korkudan ya uyuşturulmuş kafanızdan ya da iman eksikliğinden, o çıplak elli tırmanışı anlayamazsınız.

O dik kayalıklarda bir avuç genç adam, tam on yıl boşlukta, ne çığlığımız duyuldu ne eline halat ip alan koşan… Bu fazla gerçek.

O soğuk dik granit uçurum kayalıklarının yapayalnız neresine dokunsan kalbin memleketin orada atıyordu, bu fazla gerçek.

Hep düşmeyi her an düşmeyi aklımızdan hiç çıkmaması insanı aşırı hassas yapıverir. Yer çekiminin hiç bir cesaret gösterisiyle sıfırlanmayacağını bilmemizi öğretir.

Aksine tırmandıkça yer çekimi korkusuyla kendimizi korkutarak en derindeki içgüdülerimizi açığa çıkartırız. Kayalıklardan baş üstü düşeceğiz korkusunu yaşayarak insan doğamıza yaklaşırız. Yani içimizde derinliklerde kendi katilimizi oyalamak mutlu etmek için o granit çıplak yalnız tepeyi bir poligan gibi boş atışlarla kullanırız. Gerçek insan doğamızı ‘talim’le ölümle burun buruna ölümden koruruz, bir kadına aşk da tam da budur, bu çıplak sahipsiz aletsiz tırmanışı öğretir bedenimize.

Herkes susup uzaklaşırken o, dik mermer kayalıklarda yapayalnız. Hayır beklediğiniz, umduğunuz gibi yardım çığlıkları atmadık. O heybetli yalçın tepelerle arkadaş olduk, koro olduk, Ankara Radyosu olduk, birlikte memleket şarkıları söyledik.

Neresinde bir tutamak yer arasak, granit kayalar bize şarkılarını söyledi. Granit mermerin gözleri dalıyordu. Biz tırmandıkça granitin yüzü parlıyordu. Biz marşlar söyledikçe granitin göğsü kabarıyordu.

Nefesleri durduran bu son tırmanışıyla Barış Terkoğlu sonunda Oscar ödülünü, hak ederek ‘gözaltına’ alınarak alıverdi.

Kaldığı yerden devam eden bu amansız ‘döngü’, evet, fazla gerçek.

İKİ

İnsanlık için, hiç bir insanın yazamadığı, tırmanış notları.

Korktuğumuz an korkarken asıl korktuğumuz şeyin içimizde korkuyla yüzleşmek isteyen korkusuz bir adamın varlığından korkmaktır. Çünkü bu derindeki adam korkusuzluğuyla her şeyi yapabilir.

İnsanoğlu tarih öncesi onbinlerce yıl tapınaklarda canlı canlı insanları kurban ediyordu ve kalalabalıklar bu ‘kurban’ı kendinden geçerek büyük heyecanlarla izliyordu.

İzlerken insanlar, derin korkuyla yüzleşiyorlar, yoksa ‘aşırı heyecanı’ Tanrı mı sanıyorlardı? Aşırı heyecanlı o anı yoksa cennetten Tanrılar katından inmiş tadından yenmez bir sevinç gibi mi yaşayıp bedenlerindeki Tanrı’nın parçalarını derinden hissediyorlardı?

Felsefi soru burada düğümleşir, uygarlık işte bu soruyu profesyonelce gizler, şudur soru, bizi heyecanlandıran arzuladığımız şey aslında içimizdeki katil mi?

İşte, uygarlığımız insan kurbanlarından sevinçler çıkartıp kutsayan bu içimizdeki kimliği boşuna değiştirmeye çalışıyor. Çünkü, savaşlar bitmeden yenisi başlıyor, her gün insanlar kurban ediliyor ve haber merkezlerinin başında hepimiz ‘heyecandan heyecana’ garkoluyoruz, insan kurban eden tapınakların başındaki ilkel kalabalıklar gibi.

Güya, üzülüyor muyuz? Bir dakika durun burada, ey insanlık, bir nefes alıver tam da burada! Kurban haberlerine gerçekten üzülüyor muyuz, yoksa, içimizde öldürmekten zevk alan katili mi gizlice okşayarak örtüyoruz.

Yoksa medeniyet, siyaset, din, iman, inanç diye insan doğamızın derinliklerindeki ‘katile’ yeni isimler sıfatlar bulup bizi aldatıyor mu?

Din, iman, hamaset, sanat, kültür, hepsi doğamızın en derininde yatan katilliğin içini boşaltıyor, artık, gerçek, o yer doldurulmayacak büyük bir boşluk.

Sanat, din, edebiyat, kültür, bizleri asli doğamızdan uzaklaştırdı. Bir dil bulduk. Kendimize giden yolu kapattık. Din, iman, sanat, edebiyat, yanlış yola girdik.

Sorun, yeniden ormana dönmek değil, sorun ‘katil’ kimliğimizi inkar ediyoruz. Nezaket, saygı, sosyallik adına ‘kabuk’ değişimini ‘kimlik’ ‘uygarlık’ sanıyoruz.

Oysa, o katil orada. İnsanların kurban edildiği onbin yıl öncenin tapınakları gibi katil hiç kıpırdamadan içimizdeki omurgadan daha derin yerinde duruyor.

Medeniyet bize ‘kabuğu’ ‘söylemi’ ‘dili’ değiştirmemizi salık verdi, biz de uygarlıkla bir anlaşma yapıverip, nezaket(?) ve saygı(?) çerçevesinde insan doğamızı inkar eden ikiyüzlü bir anlaşma yapıverdik.

İçimizde boşalan yeri saygının, nezaketin, güya sorumluluğun iki yüzlü doğasıyla doldurmamız mümkün değildir. O üzülüyoruz diye yerini değiştirip örttüğümüz şey, sevip kutsadığımız asıl katilimizdir.

Yani bu ölümler aslında aşırı heyecanıyla bizi mutlu ediyor, bu yüzden vahşi kapitalizm savaştıkça kazanıyor kazandıkça yeni savaşlara koşuyor. Bu, insanoğlunun kendine söylemeye cesaret edemediği ‘katil’ kimliğimizin ifşasıdır.

Sözle değil dille değil görüntüyle göstermeyle işaretle sembolle hiç değil, ancak, insan olmanın dik kayalıklarına tek başına aşk’la tırmandığınızda, içimizdeki ‘katil’den bir nebze uzaklaşabiliriz ama yine de kurtulamayız, bu katil doğayı kabul etmeden zırnık bir duygucuk insan olamayız.

Cesetler, bombalar, savaşlar gördükçe ah çok üzülüyoruz ah kahroluyoruz ah çok korkuyoruz, yalandır! İçinizdeki katili örten bu sembolik bir işaret dili uygar görünmemize yetter ama insanlığımızı korumaya yetmez. Çünkü bizim gizlediğimiz şeyi vahşi kapitalizm ülkeden ülkeye milyonları öldürerek piyasa pazar edinip hep kazanıyor.

Aksine korktukça savaşlara tapınırsınız, çünkü korku en derin yerinizde sizi canlı yapan iç güdünüzdür. Egonuz kimliğiniz kişiliğiniz korkularla varolur, bu katil kimliğin, ‘aşk’tan başka tedavisi yoktur, eğitimi çok zordur.

Medeniyet dediğiniz iyi insanlık diyerek güzel geçinelim diyerek saygı diyerek bu kandırmaca kavramlar sadece katilimizi bize şirin gösterir. Bu kelimeler geçiştirir ikame eder ama derindeki boşluğumuzu kapatamaz, bu fazla gerçek. Bu siyasi dini edebi sosyal dille ‘katil’i sadece kamufle eder ve savaşlardan savaşlara hazlardan sevinçlere koşarız, ama çok kolay, üzüldük kahrolduk, der sorumluluktan paçayı kurtarmış oluruz.

Özet, medeniyet kendi doğamıza karşı bizi doğamızın gerçek yüzünü saklayan iki yüzlü samimiyetsiz insanlar yapıvermiştir.

Hitler, Stalin vb. gibi adamlar ellerine büyük güçler geçirince soralım en derinlerindeki gerçek kimliği saklama ihtiyacı neden hiç duymamışlar. Evet tarihin büyük katilleridir, ancak kendi doğalarına karşı bizden daha az ikiyüzlüdürler.

Sınaması çok kolaydır, eline güç geçirmiş herkesin sağcı solcu doğu batı kapitalist müslüman komünist asli doğasına dönüvermesi tesadüfi ya da tek kişilik bir psikopatlık klinik vaka hiç değildir. İnsanlığın en yaygın hastalığıdır, dehşetin adını zafer ve kahramanlık koyan doğa içimizdedir.

ÜÇ

Kendi doğamıza karşı ikiyüzlülüğe devam.

Truman Capote hoş, eğlencelik, sosyetik, dalgacı bir yazardı, sonunda bir evde dört cinayet işleyen iki katilin canlı canlı hikayesini yazdı, bu romanın filmi de yapıldı, Capote adında, sanırım büyük ödüller de aldı.

Romanı sahici olması çok gerçek, aşırı gerçek olması için katillerle hapishanede dost oldu, güya onları anlamaya çalıştı ve iki katili de dostluğuna inandırdı. Hatta, ‘Onlar için, onlar, aynı evin arka kapısından ben ön kapıdan çıkmış kadar aynı aile içinde büyüdük’ diyerek romanında katillerle empati kurar.

Amerikan edebiyatının şaheserlerinden birini yazar ve bu romanı yazdıktan sonra, bir daha başka roman bitiremez, suçluluk içinde alkolizme yuvarlanır ve 80’li yıllarda ölür.

Hapisteki katiller dostluğuna inandıkları yazar Truman’a güvenirler ve ondan temyiz için avukat isterler, Truman dostlarının(!) bu ricasını yerine getiremez, çünkü toplum önünde onların acımasız bir katil olduğuna inancı tamdır.

Peki öyleyse, bu adamların vahşi bir katil olduğuna inandığı halde neden onlarla dostluk kurmuş duygu dünyalarına girmiş hapiste arkadaşça yıllarca görüşmüştür.

Çünkü, sahici bir roman yazmak uğruna, yalandan-numaradan dost görünmüştür. İşte kendine karşı bu ikiyüzlülükle romanı şahaser olur ama başka kitap yazamaz hale gelecek büyük ve derin bir suçluluğun içine sürüklenir.

Katiller yazar dostlarının kendilerine karşı ikiyüzlü davrandığını nihayet son anlarında idam öncesi gün anlamışlardır ve katillerden biri Truman’a şöyle der:

‘Ölmeden önce organlarımı, gözlerimi bağışladım, yarın sokakta biri sana bakarsa, o gözlere iyi bak, benim gözlerimdir’.

Truman, bu ağır lafların altından gerçek hayatında da kalkamaz.

Çıkartacağımız ders şudur, evet, adamlar katildir, bizler sırf başarı kazanmak için ‘katillerle’ dahi sahte dostluklar kurup ikiyüzlü davranmamız katillikten daha ağır bir ahlaksızlıktır.

Katillere dahi ‘dürüst’ olalım, onlarla sahte yalandan numaradan işbirlikleri ittifakları, bizi o katillerden daha ağır günahların içine gömer.

Ve sokakta, gözlerimizin içine bakan, henüz ölmemiş gençlerin gözleri, haince öldürülen masum insanların gözleri olarak, hepimizi yiyip bitirir.

O yer değiştirmiş gözlerden ne güzel sözlerle ne siyaset numaralarıyla ne ittifak demokrasi laflarıyla kurtulabilmemiz mümkün değildir.

Bu yüzden teröriste terörist ‘katile’ katil diyebilecek gücümüz olmalı. Katilin hikayesinden trajedisinden siyaset roman iktidar çıkartmak için onlara ve kendimize ‘yalan’ söylemek hepimizi insanlıktan çıkartır ve çıkartıyor.

Her geçen gün sokaklardan yanımızdan geçiveren gençlerin gözleri daha da büyüyor daha da çoğalıyor daha da derinleşiyor, içimizde bu gözlere bakabilecek siyasilerin sayıları her geçen gün, çok ama çok azalıyor.

İşte bu umutsuz kördüğüm günlerde ‘bizim de günümüz gelecek’ diye bir yazıya hep başlıyor, bitiremiyorum. O yazı, o dik kayalıklara yine kimsesiz, sahipsiz tırmanmaya başladığımız gün, bugün, yarın, mutlaka bu sütunlarda yazılacak!