Kokain taşıyan ufolar

Nihat Genç yazdı…

İnanmayacaksınız.

Hayatımda ilk defa başıma geliyor, inanmasanız da yazmak zorundayım.

İki gün önce evin terasında otururken şöyle parça parça geçen beyaz bulutlara gökyüzüne bakıyorum.

Derken bir yolcu uçağı bulutlara girdi…

Gözlerimle takip ediyorum. Olacak şey değil.

Uçak buluttan bir daha çıkmadı.

Şaka yapıyorsun?

Gözlerimle gördüm be.

Ulan şimdi sana üşütmüş sıyırmış derler.

Yahu ne derse desinler gördüm kardeşim, gördüğümüzü de mi inkar edelim!

Uçak kaybolmuşsa bunu herkes görür ayrıca havacılıkta sistemde görünür, dünyanın haberi olur, seninki vesvese kuruntu gibi bir şey..

Evet şimdi ajanslara uçak kayboldu haberi düşer ve sivil havacılıkta sistemde kaybolup kaybolmadığı kesin görülür.

Yahu uçağın kaybolduğunu gözümle gördüm, o görmüş bu haberi yapmamış sistemde görülmemiş, bana ne, ben gördüm kardeşim, gördüüüüüm!

Sakın kimseye söyleme millet sıyırdı der.

İyi de kokain sevkiyatı yapan gemiler marinalara girip çıkarken ‘sistem’e kaydoluyor mu?

Şimdi Yalıkavak Marinasını sisteme girsek sevkiyat gemilerini görebilir miyiz?

O halde? Sen bana ne anlatıyorsun! Uçak kaybolmuş ve kimse bildiği halde söylemiyor ve sistemde de yok, bu işte karanlık bir puştluk kesin var!

İnternete haberlere bak, koskoca Ankara’da elli bin tane devlet kuruluşu, benim gibi biri herhalde uçağın bulutlar içinde kaybolduğunu görmüştür.

Gazete, site, arıyorum, yok, gerçekten uçak kaybolsaydı, haberi olurdu.

Ulan ne acayip bir boyut’a sürüklendim, uçağın kaybolduğunu gördüm ama hiç bir yerde haberi izi yok.

Ve o an dedim ki kendime, Nihat Genç, bir millet bir ülke koskoca Türkiye Cumhuriyeti Devleti dahi senin gördüğünü inkar ediyor olabilir, sen gördüğüne inan Nihat Genç.

Nihat Genç bu hep böyle olmuştur. Sen gördün mü, gördün. O halde? Deli manyak arıza ne derse desinler uçağın kaybolduğunu herkese duyur! Duymak istemeyen varsa da satiyim anasini..

Ne olacak canım, yanlış görmüş de olabilirim, arar sorar, doğrulatmış da olurum.

Dur, dur, önce, Sabah Gazetesi’ni arayayım.

-Alo Engin Ardıç Bey!

-Buyrun…

-Efendim, gözlerimle gördüm, demincek bir uçak bulutların içine girdi ve bir daha çıkmadı, uçak kayboldu haberi size de geldi mi?

-Bak kardeşim, ben Atatürk, İnönü, Tek parti dönemiyle ilgiliyim, ben Atatürk ve İnönü’yle dalga geçip küfürler edeyim diye maaş alıyorum, uçak işine ben bakmıyorum, isterseniz haber merkezine bağlayayım, deyip.

Telefonu yüzüme kapattı. 

Şu tipe bak, işine gelmeyince bilmiyorum.

Ulan o uçakta Atatürk heykeli taşınıyordu deseydim, puşt, balık gibi atlardı!

Tabii anladı, kokaine bağlayacağımı, pat kapattı telefonu.

Dur, dur, Hürriyet’i, Ahmet Hakan Coşkun’u arayayım.

-Alo Ahmet Hakan bey, valla bana arıza sapık demeden önce bir dinleyin, demincek bir uçak gördüm bulutların içine girdi ve çıkmadı, koskoca uçak kayboldu, efendim..

(İçimden:) İnşallah, olur mu öyle şey der de, ben de Nasrettin Hoca’nın tencere fıkrası gibi, ulan, kokain gemilerine de işte böyle inanmıyorsunuz diye lafı çakarım.

Ahmet Hakan: Uçak mı kaybolmuş. Valla onu havacılık’tan sorun isterseniz. Güzel kardeşim, biz gündemi örtme programları yapıyoruz. Mesela Kanal İstanbul’la ilgili bir haber varsa söyle. Kılıçdaroğlu, devlet borçlarını ödemeyeceğim, diyor, bir fikrin varsa söyle. Uçak kaybolmuş? Bizimle dalga mı geçiyorsun? Koskoca uçak nasıl kaybolur?

Deyip, hışımla telefonu kapattı.

Yeni Şafak’ı arayayım, bari, bir müslüman buluruz elbet, belki onların bilgisi vardır!

-Alo, Yeni Şafak gazetesi, demincek bir uçak gördüm bulutların arasına girdi ama çıkmadı, sizin bilginiz var mı, haberi yapıldı mı?

-Yanlış yeri arıyorsun, biz, Bıden ve Orta-Doğu politikalarıyla ilgileniyoruz, bakın, pandemiye rağmen ekonomi yüzde üç büyümüş…

-Ekonomi yine büyüsün kardeşim, Bıden’le yine Tayyip bey görüşsün kardeşim, ben başka bir şey diyorum, koskoca yolcu uçağı kayboldu?

İçimden: Ulan, koskoca uçak kaybolur mu, desin de, ben de lafı çakayım, kokain sevkiyatı yapan gemiler kayboluyor da uçak niye kaybolmasın?

Telefonu yüzüme kapattı.

Yahu, bari, bizim Veryansın Sitesi’nde arkadaşları arayayım..

-Erdem, olacak şey değil, demin bir uçak bulutların arasına girdi kayboldu. Hemen haberini yapalım.

Erdem: Ağbi, millet deli der bize, bir de soruşturma açarlar, gözünü seveyim, başımızı belaya sokmayalım, dikkatli temkinli haber yapalım.

-Yahu herkes neler söylüyor, yok şu holdinge şu otele çökülmüş yok Fetö borsası kurulmuş biz hale temkinden gidiyoruz.

Erdem: -Ağbi, onları söyleyenlerin hepsi yurtdışından söylüyor. Bak Paramount otelin ilk sahibi bile Amerika’ya gitmiş oradan konuşuyor, Sedat Peker Birleşik Arap Emirlikleri’nden konuşuyor, Sezgin Baran Korkmaz bile Avusturya’ya kaçınca oradan konuştu, buradan konuşabilen yok, Can Dündarlar’ın alayı bile yurt dışından konuşuyor.

-Eeee yurtiçinden de biz konuşalım.

Erdem: İyi ağbi, uçak kayboldu diyelim, iki gün sonra da biz ya içerdeyiz ya kendimizi yurtdışına kaçarken buluruz… 

-Yani bana Nihat ağbine inanmıyor musun, uçak kayboldu, diyorum.

Erdem: Bak ağbi, teyit edelim, havacılık dairesine soralım, yayın kurulunu toplayalım, ağbi gazetecilik senin bildiğin gibi değil.

Bu sefer, telefonu sinirle yüzüne ben kapattım.

Şu Akit Gazetesi’ni arayayım, onlar da bir meczup deli kuvveti var, kesin ilgilenirler!

-Alo, orası Akit mi? Arkadaşlar demincek bir uçak gördüm bulutların arasında kayboldu?

-Yanlış yeri arıyorsunuz, biz mini etek giyenler ve içki içenler ve LGBT ve Ayasofya aleyhine tweet atanlarla uğraşıyoruz.

Hay anasını, bir sinirle telefonu kapattım.

Uçak kaybolmuş memlekette yazacak gazete yok.

Birden aklıma acayip cin gibi bir fikir geldi. Gözüm magazin haberine ilişti. Ece Seda diye bir kadın, ağzına gelen herşeyi söylüyor, kim kiminle yattı, kim kadın satıyor, kim kocamı baştan çıkarttı. Üstelik bu kadın ne derse haber oluyor, onu arayayım.

-Ece Seda hanımla mı görüşüyorum, Ece hanım, demincek bir uçak gördüm bulutların arasına girdi ama bir daha çıkmadı. Valla kime söylesem inanmadı. Ya da cesaret edemediler. Dedim ki ancak Ece Seda hanım kaybolan uçağı kamuoyuna duyurur.

Ece Seda: Yoksa uçağı korsanlar mı kaçırdı?

-Evet, hay bin yaşa, niye aklıma gelmedi, kesin korsanlar kaçırmış olabilir…

Ece Seda: Beyoğlu Karakol’dan polis Mehmet ağbi var, onun telefonunu atıyorum sana.. Hadi cüüüzzzzz.

Telefonu kapattı.

Ona telefon buna telefon, ismimi de küçük düşürüyorum, güven kaybı bu, memleketten umudum da kalmadı, artık kimseyi de arama!

Tabii Nihat Genç herkes senin gibi yükseklere bakmıyor.

Tabii herkes çıkar karartma kamuflaj derdinde.

Ulan puştlar, alayınız yaşayabilmek maaş alabilmek baronlarla iyi geçinebilmek için tabii ki telefonu yüzüme kapatacaksınız, hade lan, yapsanıza haberi?

Dur, dur, Devlet Bahçeli’nin Türkgün diye gazetesi var, onları arayayım.

-Orası Türkgün gazetesi mi, arkadaşım, Allah seni inandırsın demincek bir uçak gördüm bulutlara girdi ve bir daha çıkmadı, bu acı haber size ulaştı mı?

-Ağbi biz, bölücülerle özellikle yeni CHP’deki PKK’lılarla uğraşıyoruz, ağbi, Japonlar bu havacılık işinde çok ilerledi, isterseniz Japon elçiliğine bir sorun…

Telefon tınkkk kapandı.

Hay Allah, koca uçak kayboldu, herkes yüzüme telefon kapatıyor ya da Japon elçiliği nannik diye dalgasını geçiyor!

Dur, dur. Doğu Perinçek’i arayayım, onun sağduyusuna öngörüsüne cesaretine idealizmine hayranım.

-Alo Doğu Bey, vallahi Allah inandırsın sizden başka iradesine cesaretine güvenebileceğim kimse de kalmadı, vallahi diyorum bak, demincek bir uçak gördüm bulutlara girdi ve çıkmadı. Bu haber size geldi mi?

-Bak kardeşim, emperyalistlerle mücadelede halkın güvenini kaybetmemek için böyle saçma sapan haberlere kulak verme. Uluslararası şebeke karanlık mafyatik adamları kullanıyor. Evet, şimdi sana o uçağı kaybeden CIA’dır desem rahat eder misin? Ama değil. Neyse bilahare konuşuruz, sen telefonu kapa biraz sonra dönerim. Çin Komünist Partisi’nde geçici devrim komitesi başkanı bir arkadaş var, kesin haberi vardır, sana dönerim.

Aman bana dönme, dedim. Hatta memlekete hiç dönme!

Hayal kırıklığı içinde şöyle derin derin düşündüm.

Ulan, yoksa, dedim. Bütün ülkenin gazeteleri haber siteleri partileri ‘sivil itaatsizlik seferliği’ içinde mi, bakın, biz ‘haberini dahi yapmıyoruz’ diyerek bir sivil isyanda mı bulunuyorlar!

Evet kesin memleket gizli bir isyanda haber yapmayarak sivil itaatsizlik eylemindeler.

Yine de emin olana kadar sağı solu arayayım, en iyisi Savunma Bakanı’na Hulusi Akar’a sorayım.

-Hulusi Akar bey, peşin söyleyeyim, lütfen yüzüme telefonu kapatmayın, bu bir beka meselesi güvenlik meselesi, demincek bir uçak gördüm bulutlara girdi bir daha çıkmadı.

Hulusi Akar: Doğru görmüşsün kardeşim, o gördüğün bizim GÖRÜNMEZ SİHA’lardır, çok da şey etme, kimseye söyleme.

Hah işte. Oh be. Nihayet derdimi anlayan biri çıktı.

Ulan nedir sabahtan beri başıma gelen.

Kimi arasam deli muamelesi yapıyor. Dur dur şunları bir daha arayıp hepsine lafı sokayım.

-Alo, Engin Ardıç! Demin uçak kayboldu diye aramıştım, doğrusunu teyit edip öğrendim efendim, o uçaklar SİHA’ymış.

Engin Ardıç: Öyle mi, dur dur ayrılma telefondan, manşete çekelim, dün Ankara semalarında SİHA gösterileri!

Dur, dur Hürriyet’i de arayıp söyleyeyim.

-Sayın Ahmet Hakan, demin aramış işkillendirmiştim sizi, uçak kayboldu demiştim, gerçeği öğrendim efendim, o yolcu uçağı değil, SİHA’ymış.

Ahmet Hakan: Valla mı?

-Valla bak Hulusi Akar bey teyit etti!

Ahmet Hakan: Şahane haber ya, telefondan ayrılma, şimdi Ankara göklerinde SİHA’lar diye manşete çekerim.

Dur, dur, bizim Erdem’e de vereyim haberi.

-Erdem? O kaybolan uçak var ya uçak değilmiş, SİHA’ymış… Sabah Hürriyet şimdi giriyor haberi..

Erdem: Dur ağbi acele etme, biz de bir teyit edelim. Ağbi tam nerede gördün?

-Anıtkabir Bahçelievler Emek semalarında…

Erdem: Dur ağbi, Ankara sivil havacılıktan, Dünya sivil havacılıktan, uluslararası sivil havacılık Rus sivil havacılıktan Çin sivil havacılık sistemlerinden hepsinden tek tek teyit edip onay alayım…

-Bu teyit etme onay alma kaç gün sürer Erdem?

Erdem: Bak ağbi yeminle teyit etmezsek bizi topa tutar vallahi dinamitle uçururlar?

-Doğru diyorsun Erdem, bu devirde dikkatli olmalıyız anasını satayim. Ancak elimizi de çabuk tutalım, şimdi bu kayıtları sistemden silerler.

Milletin korkusundan anladığım seni de beni de bizi de haritadan silerler..

Göklere doğru dalgın dalgın bakakaldım. Görünmez adamlar. Görünmez gemiler. Görünmez holdingler. Görünmez kara para. Görünmez sevkiyat. Göklere baktım ‘görünmeyenler’ içinde boşlukta asılı kaldım.

Göklere doğru baktım kırlangıçlar… Tam da uçağın kaybolduğu yerde uçuyor, ağızlarıyla uçuşan sinek böcekleri uçarak yakalayıp kapıyorlar.

Bu kırlangıçlar günde beş yüz sinek böcek bulup yermiş, iyi de nasıl buluyor, şöyle mi, rüzgar çıkıyor havada küçük bir türbülans, sabah güneş doğunca hava ısınıyor yerle gök arasında hava akımı, akşama doğru hava soğuyor gökle yer arasında hava akımı, peşinden küçücük biz sinekleri, küçücük biz böcekleri türbülansına sokuyor ve kırlangıçlar haammmm!

Gerçek, ne kahramanız, ne ormanda kükreyen arslan, gerçek minik küçük sinekleriz. Yurtdışından konuşanlar havayı ısıtmış yeri soğutmuş siyasetin hava akımı çok hareketli.

Bakanlıklar saraylar savcılar onlar demirden dağlar gibi çok ağır hava akımıyla türbülansa giremeyecek kadar dayanıklı güçlüler! Ehh Fransız İhtilali kadar güçlü hava akımları da ufukta görülmüyor. O halde biz küçük böcekler için bu küçük hava akımları hiç de tekin değil.

Oysa siyasi bunalmışlığımız yüzünden her küçük hava akımının heyecanına fazlasıyla kapılacak kadar tüyden ince minicik göklerde takla ata ata döne döne uçmaya hevesli kanatlarımız var. Uçarken yutulmak. 12 Mart’lar, 12 Eylüller, nice arkadaşlar hava akımının heyecanına kapılıp…

O uçak kayboldu bu gemi kayboldu, şuna çöktüler, diye kendini sorumlu hissedip birkaç heyecanlı cümle de yeter be kardeşim artık kurmayıver.

Cam gibi saydam göklerde sahi bu kırlangıçlar ne bulup yiyor, evet, asıl görülmez olan insan gözlerimizle göremediğimiz biz böcekleri.

Tepede kırlangıçlar mı, görünmez SİHA’lar mı mit mi istihbarat mı? Karanlık iddialar onları değil ağzıyla afiyetle kapmak bizleri ‘yemek’ için bekliyor, oh ne ala, günbatmadan göklerde sinek böcek temizliği, saray da iktidar da rahat ediverir.

Oysa balinalar köpek balıkları karşısında o küçük hamsi sürüsüne çok inanmıştım, hamsi küçük ama sürü halinde. Çocukken biz minicik yeni doğmuş yavru balıklara (embriyon) ‘sipsi sürüsü’ derdik, birlikte sürü halinde estetik güzellikte hareket ederler ve avlanmaları imkansızdı.

Yani hayatım boyu o küçük kara sineklere ve gece uykusuz bırakan o sivrisineklerin dahi gücüne inancım vardı. Değil, gözümde büyütmüşüm, bir minik siyasi türbülans, ağaçların yeşil yapraklarına yapışmış binlerce milyonlarca minicik böceklerin hepsini yutmak için bekliyor, görünmez gemilerin sevkiyatların holdinglerin kara paranın rezilliklerin hukuksuzluğun siyasi türbülansın canavar ağzıyla!