Barış Doster yazdı…
Türkiye, sahte diploma rezaletini konuşurken, üniversite tercihlerini yapan, yapmaya hazırlanan gençlerimiz de geleceklerini, eğitim hayatlarını, mesleklerini, kariyerlerini planlamaya çalışıyorlar.
Bir eğitim kurumuna, bir bilim kurumuna girmek, oradan mezun olmak, şüphesiz önemli, değerli.
Gönül ister ki, bilim, eğitim ve sağlık, piyasaya bırakılmasın. Tamamen, kamu kaynaklarından, devlet bütçesinden karşılansın. Bütünüyle parasız, bilimsel, laik, karma, aydınlanmacı, halkçı, toplumcu, kamucu bir eğitim verilsin çocuklarımıza, gençlerimize. Neden mi?
Şundan…
Çünkü bilim, ideolojiktir. Sınıfsaldır. Bilimsel çalışmaların hangi kaynaklarla yapıldığı ve bilimsel bulgulardan, çıktılardan, sonuçlardan öncelikle kimlerin, hangi sınıfların yararlandığı, bilimsel bir soru değildir. Teknik bir soru da değildir. Politik, ideolojik bir sorudur. Laboratuvarlar, araştırma merkezleri, kütüphaneler için kaynağı kim veriyorsa, patentler de öncelikle ona aittir.
Bilime ilişkin bu genel yasa, toplum bilimleri için de geçerlidir elbette. Örneğin, azgelişmiş ülkelerin sömürülmesini doğal, hatta gerekli bulan, bu sayede emperyalist devletin, sömürdüğü topluma medeniyet götürdüğünü, onu uygarlaştırdığını, bazı altyapı, sağlık, eğitim hizmetleri verdiğini söyleyen, dolayısıyla da emperyalizmi destekleyen, temellendiren, meşrulaştıran, olumlayan ve bu sömürünün devamını savunan çok sayıda akademisyen vardır. Bu yaklaşıma ister batı merkezci, ister liberal, ister neo liberal, ister vahşi kapitalist densin, itiraz edildiğinde, bu çevrelerce verilen yanıt da bellidir. İtirazın bilimsel temelli değil, siyasal temelli olduğu, siyasi önyargılara, ön kabullere dayandığı söylenir hemen.
Benzer bir tutum, anayasa tartışmalarında da gözlenir. Anayasada sosyal devlet ilkesini savunmak, ideolojik anayasa istemek demektir liberallere göre. Ama anayasadan sosyal devlet ilkesini çıkarmayı talep etmek, bu çevrelere göre, ideolojik bir talep değildir, hukuksal bir taleptir. Anayasa tekniğine ilişkin bir taleptir. Sorsanız, “Biz ideolojisiz anayasa istiyoruz” derler. Kendi taleplerinin ideolojik olduğunu gizlemeye, saklamaya, örtbas etmeye çalışırlar.
Aynı çelişkili, aynı tutarsız, aynı ikiyüzlü tavrı, NATO tartışmalarında da görürüz. NATO’yu eleştirenler hemen ideolojik körlükle yaftalanırlar. NATO’yu savunanlarınki ise ideolojik değildir, tamamen ulusal savunma ve güvenliğe ilişkin bir tercihtir bunlara göre. NATO’ya karşı çıkanlar, taraflıdır, yanlıdır, ideolojiktir. NATO’yu savunanlar ise tarafsız, nesnel, bilimsel bakış açısına sahiptir bunlara göre. Liberal demokrat akademisyen iyidir. Solcu, Kemalist, devrimci, üçüncü dünyacı akademisyen kötüdür, niteliksizdir bunlara göre.
Benzer bir durum, Avrupa Birliği tartışmaları için de geçerlidir. AB’yi savunmak, özgürlükçülük, demokratlık, sivillik göstergesidir. AB’ye karşı çıkmak ise faşizmi, darbeciliği, cuntacılığı, otoriter ve totaliter rejimleri savunmaktır bunlara göre. Gelişmiş, merkez, sanayileşmiş, kapitalist, emperyalist devletleri savunmak, demokratlık ve özgürlükçülük göstergesidir. Bunları eleştirip, üçüncü dünya ülkelerini, ezilen devletleri, mazlum milletleri savunmak ise ideolojik olarak kapalı rejimleri, diktatörlükleri savunmaktır bunlara göre.
Oysa bilim, gerçeği arar. Nesnel duruma bakar. Bakarken de kaçınılmaz olarak ideolojik, toplumsal, sınıfsal öncelikleri vardır bilim insanının. Bu da kaçınılmazdır. Doğaldır.
Ahlaki, vicdani, insani, felsefi, ideolojik, sınıfsal gerekçeleri olan bir tarafgirlikle, mevki, makam, para, menfaat, güç, statü temelli bir tarafgirliği aynı kefeye koymamak gerekir. Çünkü kullanılan kavramlar, seçilen sözcükler, tarafınızı belli ederler.
