
Sitemizi Google aramalarında tercih edilen kaynak olarak ekleyin.
Orkun Özeller yazdı…
Bir siyasetçinin önerdiği, yüzlerce siyasetçinin de önünü açtığı ve adına “Terörsüz Türkiye” denilen bu sürecin amacının, ülkemizde terörü tamamen bitirerek güvenli ve kalkınmış bir Türkiye inşa etmek olduğu ifade ediliyor. Bu sürece karşı çıkanlar ise böylesine “muhteşem” bir geleceğe itiraz etmekle suçlanıyor. Hatta çeşitli yaptırımlarla baskı altına alınarak susturulmaya çalışılıyor.
Peki, gerçekten mesele bundan mı ibaret?
2024 yılında ülkeyi yönetenlerin de yaptığı açıklamalarda, terörün ülkemizde neredeyse bitme noktasına geldiği ve örgüte katılımların durduğu ifade ediliyordu. Terörün bitme noktasına geldiği bu dönemde böyle bir çağrının yapılması hangi ihtiyaca dayanıyordu? Bu sürecin başlatılmasını gerektiren asıl neden neydi?
Bunun yanı sıra Türkiye’nin geleceğini bir terör örgütüne ve onun başındaki bebek katiline bağlamak, sanki terör örgütüyle anlaşamazsak ülkemizin geleceği mahvolacakmış gibi bir politika yürütmek, devletimizi uluslararası kamuoyu ve kendi vatandaşları karşısında nasıl bir pozisyona düşürüyor?
Peki ya bu mücadelede can veren şehitlerimize ne diyeceksiniz. Özellikle şehitlere ölüler demeyin diyen bir dine inanıyorsanız işte tam da bu bakış açısından dolayı ben bir Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olarak bu süreci doğru bulmuyor ve kabul etmiyorum.
Siz kabul eder misiniz?
Terör örgütünü memnun edecek, ona tavizler getirecek yasal düzenlemelerin peşinde koşulurken yaşanan hukuksuzlukların boyutu ise insanı hayrete düşürüyor.
İmralı’ya yapıldığı ifade edilen villanın hangi amaçla ve kimin onayıyla inşa edildiği, buraya yerleştiği belirtilen bebek katilinin hangi yasal düzenlemeye dayanarak böyle bir hak elde ettiği, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasının infazına ilişkin mevzuata aykırı olduğunu bildiğimiz uygulamaların hangi hukuki gerekçeyle hayata geçirildiği ve yanına sekreterya verilmesinin hangi yasal dayanağa dayandığı hâlâ açıklığa kavuşmuş değil.
Bütün bu soruların bugüne kadar tatmin edici cevaplarını görebilmiş değiliz.
Bugün “Ben emir verdim, oldu.” anlayışına güvenenler, yarın bu uygulamalardan dolayı hukuki ve siyasi sorumlulukla karşılaşabileceklerini hiç düşünmüyorlar mı?
Devletin ilgili birimleri her şeyi kayıt altına alır, zamanı gelince de yargıya taşır. O nedenle herkesin bunu göz önünde bulundurarak hareket etmesi gerekir.
HUKUKSUZLUKLARA İTİRAZ ETMEK DE BİR HASSASİYETTİR
Tam 14 ay sonra nihayet Burak Kılıç, bana yönelik hakaret ve tehdit içeren sözleri nedeniyle hâkim karşısına çıktı.
Yaptığı savunmada dikkatimi çeken husus, hakaret ve tehdit içeren paylaşımını yapmasının gerekçesi olarak benim o dönemde yaptığım bir paylaşımı göstermesiydi. Söz konusu paylaşım nedeniyle tutuklanmış, haksız yere iki ay cezaevinde kalmış ve sonunda beraat etmiştim.
Her ne kadar yazdıklarımı tam olarak anlayamadığını görsem de liderine yönelik olduğunu değerlendirdiği sözlerimi bir kırmızı çizgi olarak görmüş ve bunu kabul edememiş.
İşte tam da bu noktada bir çoğu askerlik dahi yapmamış terörle mücadelede bedel ödememiş ergenlik dönemimden yeni çıkmışların kendilerine şu soruyu sormak gerekiyor:
Siz liderinize yönelik sözleri kırmızı çizginiz olarak görüyorsunuz. Peki, bizim de terör örgütü elebaşına “kurucu önder” denilmesine, bir barış güvercini gibi gösterilerek kendisine övgüler dizilmesine tahammül edemediğimizi neden anlamıyorsunuz?
Bizden hassasiyet göstermemizi isteyenler, bizim hassasiyetlerimize neden dikkat etme gereği duymuyor?
Herkesin kırmızı çizgisi kendisi için mi geçerli? Başkalarının değerlerine ve hassasiyetlerine saygı göstermek yalnızca bir taraftan mı bekleniyor?
ÖZGÜR ÖZEL’İN KARARI VE MGK’NIN SORUMLULUĞU
Özgür Özel, komisyona üye vermeyi reddetti. (Sezgin Tanrıkulu’nu bu kararından vazgeçmeye nasıl ikna ettiğini merak ettim desem yalan olmaz). Keşke bu kararını en başından itibaren Türk milletinin hassasiyetlerini dikkate alarak vermiş olsaydı.
Bundan sonraki süreçte, kabul oyu verilen çerçeve yasanın öngördüğü mekanizmanın nasıl işleyeceği ve Millî Güvenlik Kurulunun bu süreçte nasıl bir karar alacağı merak konusu.
Örgütün silah bıraktığının tespit edilmesi hâlinde Millî Güvenlik Kurulunun bu tespiti onaylaması ve yasal sürecin devam etmesi öngörülüyor.
Peki, örgüt gerçekten silah bırakmadan silah bıraktığı yönünde bir tespit yapılırsa ne olacak?
Yarın yaşanabilecek yeni bir silahlı çatışmada, bugün verilen kararların sorumluluğu kimlerin üzerinde olacak? Böyle bir durumda, alınan kararlar nedeniyle hukuki ve siyasi sorumluluk tartışmaları yaşanmayacak mı?
Bu nedenle komisyonda yer alanların vereceği kararları dikkatle takip ediyoruz.
Ancak şunu da unutmamak gerekiyor: Türk milleti bu konuda görüşünü açıkça ortaya koyar, sürece ilişkin itirazlarını demokratik yollarla dile getirir ve gelişmeleri yakından takip ederse karar vericiler de bu toplumsal hassasiyetleri dikkate almak durumunda kalacaktır.
Bu nedenle bu yazıyı okuyan herkesin üzerine düşen bir sorumluluk var. Konunun hassasiyetine istinaden toplumsal bir farkındalık oluşması için çevresindeki insanlara bu hususı aktarmalıdır. Çünkü ülkemizin geleceğini ilgilendiren böylesine önemli bir meselede sessiz kalmak, olup biteni yalnızca seyretmek anlamına gelir.
FON KRİZİ VE BAŞKANLIK SİSTEMİNİN SORUMLULUK SORUNU
Fon krizi bir kez daha göstermiştir ki Türkiye’nin yönetim sisteminde yaşanan sorunlar, yalnızca belirli kurumların veya kişilerin hatalarından ibaret değildir. Mevcut yönetim sisteminin yetki ve sorumluluk dağılımı da ciddi biçimde sorgulanmalıdır.
Başkanlık sistemiyle birlikte hemen her konuda en üst düzey yetki Cumhurbaşkanında toplanmıştır. Yol yapılıyor, “Teşekkürler Cumhurbaşkanım!” Okul yapılıyor, “Teşekkürler Cumhurbaşkanım!” Kupa kazanılıyor, “Teşekkürler Cumhurbaşkanım!”
Anlayacağınız, her olumlu gelişmede teşekkürlerin adresi Cumhurbaşkanı oluyor. Peki, işler ters gittiğinde, kamu zarara uğradığında veya büyük bir kriz yaşandığında sorumluluk kime ait olacak?
Fon krizine de bu açıdan bakmak gerekiyor.
Bürokraside ve siyasi kademelerde görev yapan üst düzey yöneticileri ve bakanları Cumhurbaşkanlığı kararnameleriyle atayan makam Cumhurbaşkanlığıdır. Dolayısıyla atamalarda ve yönetim süreçlerinde yetkiyi elinde bulunduran makamın, ortaya çıkan sonuçlar bakımından da sorumluluğu tartışılmalıdır.
Elbette böyle bir yönetim sisteminde Cumhurbaşkanının her kurumu, her işlemi ve her bürokratın attığı her adımı bizzat takip etmesi mümkün değildir.
Oysa yetki ve sorumluluk ilgili bakanlıklara ve kurumlara açık biçimde dağıtılmış, denetim mekanizmaları da etkin çalışır hâle getirilmiş olsaydı, yanlış veya hatalı yapılan bir işin hesabını kimden soracağımızı belirlemek çok daha kolay olabilirdi.
Bugün ise bakanların ve üst düzey yöneticilerin, başkanlık sisteminin oluşturduğu yetki-sorumluluk dengesizliği içerisinde hareket ettikleri bir tabloyla karşı karşıyayız. Yetki yukarıda toplanırken, ortaya çıkan olumsuz sonuçların sorumluluğunun nasıl paylaşılacağı belirsizleşiyor.
Burada dikkat çekici bir başka husus daha var.
Türkiye’yi bu başkanlık sistemine taşıyan siyasi iradeyle “Terörsüz Türkiye” sürecinin başlatılması çağrısını yapan aynı kişinin olması, üzerinde ayrıca düşünülmesi gereken bir durum değil mi?
Bir tarafta devlet yönetiminde yetki ve sorumluluğun nasıl dağıtılacağı, diğer tarafta ülkenin geleceğini doğrudan ilgilendiren bir sürecin nasıl yürütüleceği tartışılıyor.
Aslında bütün bu meselelerin ortak noktası aynı soruda düğümleniyor:
Yetkiyi kullananlar, aldıkları kararların sorumluluğunu da üstlenmeye hazır mı?
Çünkü demokrasi yalnızca karar alma yetkisine sahip olmak değildir. Hukuka bağlı kalmak, hesap verebilmek ve alınan kararların sonuçlarını üstlenebilmektir.
Unutulmamalıdır ki hiçbir siyasi makam, hiçbir yönetim sistemi ve hiçbir siyasi hedef hukukun üzerinde değildir. Türkiye’nin ihtiyacı olan şey de budur: Kişilere göre değişmeyen hukuk, hesap verebilir bir yönetim ve milletin hassasiyetlerini dikkate alan bir siyaset anlayışı.
Türkiye bugün geçmekte olduğu karanlıklardan aydınlığa çıkabilmesi ancak ve ancak hukukun tahsis edilmesi adaletin gelmesi ile mümkündür. Bunu da ancak hukukçular yani siyasetin güdümünde olmayan barolar başarabilir.
Milli mücadelenin kazanılmasında askerler ana aktördü bugünün askerleri de hukukçular yani barolar olacaktır.
Bugün ülkemizin düştüğü bu zorlu günlerden çıkarmayı becerecek olanların maalesef siyasetçiler olamadığını olamayacağını görmekteyim bunu başarabilecek yegane unsurun barolar olduğunu düşünüyorum demokrasinin gereği de budur.