Ahmet Müfit yazdı…
Bu yazıda, birbiriyle doğrudan ilişkili iki ölüm haberi ile ilgili olarak, medyanın ve siyasetin tavrını ele alacağım ve bu noktada peşinen ifade edilmesi gereken şey, ateşin düştüğü yeri yaktığı, her ölümün sevenleri, hele ki çocukları açısından yeri doldurulamaz büyük bir kayıp olduğu, dolayısıyla yazılanların, sevenlerinin içten acılarıyla alakası olmadığı.
Ölümlerden biri, günlerdir tüm televizyonları adeta işgal eden, eskiden karşı olanlar dahil, tüm siyaset kurumunun en üst düzeyde, eksiksiz olarak karşısında tazimle eğildiği bir törenle uğurlanırken, kızı Ceren’in son derece doğal olan üzüntüsünün ifadesi sözleri, neredeyse tüm basın tarafından, Sırrı Süreyya Önder’in iyi/eşsiz, hümanist kişiliğinin delili olarak alıntılanıp, paylaşıldı. On binlerce kişinin ölümünden sorumlu bir teröriste yani Öcalan’a, “Olur mu Başkanım, Siz benim babamsınız” demiş olması hiç kimsenin umurunda olmadı.
Diğer ölüm, basının bir kısmı tarafından ve o da sanki ayıp olmasın babından yapılan haberlerle, adeta geçiştirildi. Şehidin dört yaşındaki kızının, babasına oyuncak ayısını göstermesindeki derin acı da, çok az yerde haber oldu yalnızca. Yerel yetkililerin standart taziye sözleri, devlet büyüklerinin, bir çoğu kendileri görmeden yayınlanan standart taziye paylaşımları dışında kimse tek bir söz söylemedi, onun kişiliği, aslında kim olduğu, neler yaşadığı, neleri sevdiği, hayattan beklentilerinin ne olduğu hakkında.
Dört yaşındaki kızını ne kadar zamandır görmediğini, kızına doyup, doyamadığını da kimse sorma/sorgulama gereği duymadı. Onun babasının ölümünün sorumlusu, son açılım girişimiyle, cezaevinden de örgütünü yönettiği zımnen kabul edilmiş olan ve cezaevinden çıkarılması istenilen terörist başı Öcalan da övgüler dizmedi doğal olarak. Ne de olsa, onun babası, onun için sen benim babamsın dememişti. Ama daha da ilginci, bir yandan Sırrı Süreyya’nın törenine katılırken, diğer yandan şehidin ardından, standart taziye açıklaması yayınlayan/yayınlatan zevatın, içine düştükleri, bu derin çelişki konusundaki derin sessizlikleriydi. Daha da öte, düne kadar HDP kapatılsın diyenler için de, Sırrı Süreyya Önder’in vefatı, HDP’nin yeni sürümü DEM’i barış güvercini ilan etmek, geçmişte söylediklerinden dönmek için adeta bir fırsat oluşturdu.
Öğrencilerin, çalışanların haklı talepleri için yaptıkları en masum yürüyüşü, gösteriyi tüm gücüyle bastıran kolluk kuvvetlerinin “Çok yaşa Önder Apo” sloganları atarak, yani terörü ve teröristi överek yaptıkları yürüyüşe sessiz kalması da kimseye tuhaf gelmedi. Neredeyse eş zamanlı olarak, Milas’ta bir emekli yurttaşın, Milas Belediyesi tarafından açılışı yapılacak olan “Üç Fidan/Aplangeç Parkı”na ilişkin duyuru ve “Yaşasın tam bağımsız Türkiye, kahrolsun emperyalizm” sloganının yer aldığı bir paylaşım yaptığı gerekçesiyle gözaltına alınmasını da kimse garipsemedi.
Bütün bunları neden yazdım. Bunları yazmaktaki amacım, ölümlerin arkada bıraktığı acıları yarıştırmak değil şüphesiz ki. Başta da söyledim, ateş düştüğü yeri yakıyor ve her kayıp, sevenleri için tarifsiz bir acı kaynağı. Ancak bu gerçek, olaydan siyaseten çıkar sağlamak isteyenleri de yok saymayı gerektirmiyor.
Sonuç olarak, bu yazıyı yazmaktaki amacım, kızı Ceren’in, bir baba olarak Sırrı Süreyya Önder’i anlattığı sözlerinin, acıdan açılım, üniter devlet ve kurucu değerler karşıtlığı çıkarmak için kullanılıyor olmasındaki ahlaki deformasyon. Hele ki kendilerini, Atatürk’ün devamı, en baba milliyetçi ya da solcu yani etnik kimliği ne olursa olsun emekten yana olan ve kategorik olarak emperyalizme karşı olması gereken bir aidiyetle tanımlıyorlarsa.
https://t24.com.tr/haber/sirri-sureyya-onderden-abdullah-ocalana-siz-benim-babamsiniz,330474
https://www.veryansintv.com/istanbulda-teroristbasi-ocalan-lehine-slogan
https://bodrumhaber.com/uc-fidan-paylasimina-gozalti-karari/
Ahmet Bey, değerli yazınız için teşekkür ederim. Bu yazınızla herkesin aklını kaybetmediğini görmek bile, acı da olsa bir teselli veriyor insana.